Oversteek Golf van Biskaje en de Zuidkust van Bretagne

De “Wildeman” onder de kust van Zuid Bretagne

Aangezien we er 3 dagen over zouden doen om de Golf van Biskaje over te zeilen, was de voorbereiding zoals boodschappen doen, eten voor 3 dagen koken, motor en zeilboot controle en het weer checken, onze gebruikelijke routine. De route die we zouden gaan zeilen kon worden uitgezet in de plotter.

Zaterdag 21 juli zijn we om 10.15 uur vertrokken, na eerst diesel te hebben getankt. De eerste twee dagen hebben we helaas, toch naast de zeilen, de motor bij moeten zetten. De wind was niet helemaal zoals voorspeld, wel mooi weer, licht bewolkt en zonnig maar weinig wind zo tussen de 8 en 12 knopen. ( 3-4 BF) Dag 2 was een bewolkte dag, weinig wind dus wederom motor bij en de daaropvolgende nacht zeer donker, bewolkt en geen maan. Tegen de ochtend van de derde dag leek de wind op te steken, dus motor uit en op vol tuig zeilen. Dat heeft 2 uurtjes geduurd, toen nam de windkracht weer af en de motor moest weer worden gestart, echter geen water uit de uitlaat van de motorkoeling. De motor wordt door aanzuiging via slangen gekoeld met zeewater, die dan weer via andere slangen wordt uitgespuugd via de  uitlaat. Als dit proces van koeling niet plaatst vind, dan wordt de motor heel warm en kan hij zijn werking niet meer doen en loopt dan vast, een gevaarlijke situatie. De wind nam verder af en van zeilen was geen spraken. We hadden de satelliet telefoon niet geactiveerd omdat we dachten drie dagen zeilen, we zijn er zo. Contact met de wal was onmogelijk maar via de SSB ( korte band golf) konden we een mailtje sturen naar de beheerder in NL met de vraag om onze simkaart van de satelliet telefoon weer te activeren. Na 2 uur was de satelliet telefoon weer te gebruiken en we hebben meteen contact gelegd met de onze Bert ( Volvo monteur) in NL met de vraag wat er mogelijk door ons over het hoofd was gezien bij controle van alle onderdelen mbt het koelsysteem.

Links de nieuwe as, rechts helemaal af

De impellor ( schoepje) die het water voortstuwt in het koelsysteem draaide niet rond. De waterpomp as waar de impellor op bevestigd zit, was afgebroken, dus het water werd niet verder rondgepompt naar de motor toe. Er zat niets anders op dan zeilend verder te gaan, echter weinig tot een wind. We hebben dan ook maar in 12 uur 43 mijl afgelegd ( ongeveer 69 km) We moesten nog 100 mijl, het zou dus erg lang gaan duren als de wind niet zou toenemen. Het enige wat we konden doen was er ons bij neerleggen en genieten van het op zee zijn. Aangezien het heel erg stil was op zee, werden we verrast door walvissen, die om ons heen zwommen en van verre al spuitend te horen waren. Wat een enorme gave ervaring was dat, heel bijzonder om mee te maken. Deze walvissen verplaatsen zich heel gracieus door het water en wat zijn ze groot. Gelukkig bleven ze op afstand van de boot, want ik ( José) had er niet zo op. We hebben 5 walvissen gespot en s ‘nachts hoorde we ze nog in de verte spuiten. Aangezien we de motor niet konden gebruiken bij het binnenvaren van een haven aan de zuidkant van Bretagne, besloten om naar binnen te gaan in de haven van Lorient.

Wij liggen aan een lange kade in de marina van Kernevel en uitzicht op de aanloop naar Lorient

Lorient heeft een lange overzichtelijke aanloop met veel ruimte en een grote marina in Kernevel, een voorstadje van Lorient. Aan de Bretonse kust heb je te maken met vele meters getijden verschil wat gepaard gaat met veel stroming, een moeilijke kust om aan te varen, vooral als je geen motor hebt en je de omgeving niet goed kent. We hebben de kustwacht met de satelliet telefoon gebeld en gevraagd om assistentie bij het binnenlopen van deze vaarroute naar de haven. De medewerking van de Franse kustwacht was perfect. Tot aan de aanloop van Lorient hebben ze ons twee maal gebeld om te vragen hoe het met ons was en tevens hebben ze de haven in Kernevel ( voorstadje van Lorient) en de “Depenses Pour Intervention en Mer” ( Franse Rescue) in kennis gesteld. In de loop van de derde dag nam de wind toe en we hebben kunnen zeilen tot aan de eerste boei van de aanloop naar de haven. De wind kwam uit NW en was 5-6 Bf, beter kon het niet. Om 01.30 uur bij de rode eerste boei van het toegangs kanaal naar Lorient kwam de rescue ons tegemoet en ze hebben ons 6 mijl gesleept tot aan de haven mond, toen ons langs zij vast gemaakt en om 04.15 uur vastgelegd aan een lange kade muur van de marina in Kernevel. Het binnenloodsen door de rescue is perfect gegaan en de hulp van de Franse Kustwacht was ook zeer correct allemaal. De 6 bemanningsleden van de rescue waren allen vrijwilligers en de kosten van het binnenslepen was € 500. Nu maar hopen dat we het van de verzekering terug krijgen. De volgende ochtend contact gelegd met een Volvo bedrijf. Ze kwamen nog die zelfde ochtend en aan het einde van de dag was de as en alles eromheen gemaakt.

We zijn een paar dagen in Kernevel gebleven, onze vrienden Thomas en Isabel die we in de Spaanse Ria’s hebben leren kennen, wederom ontmoet en samen een bezoek gebracht aan een U-Boot ( onderzeeboten) basis in Lorient.

De onderzeeër ” Floore S645″ in Lorient die we bezocht hebben

Het werd weer tijd om te vertrekken en onze volgende stop was Loctudy. We zijn via de passage “Raz de Sein” gegaan. Deze passage was zeer onstuimig, stroom van 5-6 knopen mee maar golven van 5-6 meter tegen. Het was achteraf beter geweest deze passage met dood tij te passeren. De passage ging gelukkig zeer snel en we konden weer met rustig water verder zeilen.

Uitzicht vanaf de boot in de marina op de baai waar de boten aan een meerboei liggen. Bij laag water is een groot deel droog gevallen, de boten liggen nog wel in het water

In Loctudy hebben we fietsen geleend van de marina en naar een typische Franse markt gegaan. Men verkocht daar lokale producten en de boeren uit de omgeving verkochten hun groente, fruit en allelei heerlijke soorten kaas. Een gezellige bedrijvige markt met veel vakantiegangers. Na onze voorraad weer wat aangevuld te hebben met producten uit de “Carrefour” ,vertrokken we naar “Anse de Pen-Hir”, een baai ten zuiden van Camaret sur Mer.

Baai “Anse de Pen-Hir”, ten zuiden van Cameret sur Mer

We hebben daar 1 nacht geankerd en de volgende dag zijn we vertrokken naar “Aber-Wrac’h” alwaar we de eerste nacht aan een meerboei hebben aangelegd.

De “Wildeman” aan de steiger in Aber Wrac’h. Vooraan de steiger lagen de plaatselijke vissers.

 De route naar Aber-Wrac’h gaat via het kanaal “Chanel du Four”. Deze passage ging prima, op het goede moment, dood tij dus rustig water. Helaas hebben we twee dagen in zeer dichte mist moeten doorbrengen in Aber-Wrac’h, gelukkig ook twee dagen zeer mooi weer gehad en de omgeving wandelend kunnen verkennen.

Een van de vele mooie baaien in de omgeving van Aber Wrac’h

Onze volgende stop zou Alderney zijn, wat inhield dat we 1 nacht door moesten varen vanuit Aber-Wrac’h, zo gezegd zo gedaan. Gaande de zeiltocht besloten om in Guernsey te ankeren en de volgende dag verder te gaan. Het ankeren was in de nacht maar met de plotter zijn we goed op de anker plek terecht gekomen. Op de plotter zouden er 3 boten liggen echter bij aankomst bleken dat er vele meer te zijn waarvan een aantal zelfs geen verlichting aan hadden. Spannend allemaal, maar het is goed gegaan. Bij dag licht zagen we dat we net buiten een afgebakend zeilgebied lagen waar de plaatselijke jeugd al vroeg aan het zeilen was in optimisten en lasers. Leuk om te zien hoe fanatiek ze bezig waren met z’n allen. 

De optimistjes aan het zeilen, wij lagen net buiten de bebakening

De afstand naar Alderney was niet ver echter aan de Noord-Oostkant moesten we de “Raz Blanchard” ronden wat een zeer onrustig en gevaarlijke gebied is. De zee kolt daar enorm ( kookpot) en een behoorlijke stroming. De “Speed over Ground” was met onze boot op dat moment 9-10 knopen, we gingen als de brandweer.

In de haven van Alderney kun je alleen aan een meerboei liggen of ankeren. Het laatste hebben we gedaan aangezien alle meerboeien bezet waren. Helaas zijn we er maart 1 dag geweest aangezien er zeer slecht weer op komst was en je daar niet echt beschut ligt dus besloten om naar Cherbourg te gaan. 4 augustus zijn we vertrokken met lichte regen, grijze lucht en het zicht was matig. De zeiltocht verliep langzaam aangezien we een groot deel voor Cherbourg 4-5 knopen stroom tegen hadden. In Cherbourg stond Wienette vd Vee ons op de pier op te wachten, een zeer hartelijk welkom.

Aankomst in Cherbourg

Hartelijke welkom door Wienette op de pier

 

 

 

 

 

 

 

De komende week zijn we te gast bij Wienette, ze heeft hier een prachtig huis in Bretteville.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Van Porto ( Portugal) naar A Coruña – Galicië in Spanje

De vele mooie stranden in Galicië

In Porto hebben we 1 nacht in Douro Marina gelegen omdat het havengeld € 44,00 per nacht was en dat was weer even wennen gezien de lage prijzen op de Azoren en La Palma. De boot was toe aan een zoet waterbad en de kleren moesten gewassen worden. In de wijk Gaia ( daar waar ook de boot lag) zouden de komende dagen groot feest zijn. Het was het jaarlijkse vissersfeest van de heilige Sint Pedro, hun schutspatroon. Overal in de straten van deze volkswijk waren versieringen aangebracht en beeldjes van Sint Pedro stonden ten toon voor de vensters of buiten op een tafeltje.

Sint Pedro uitgestald

De heilige Sint Pedro op een vissersboot

Aangezien we de volgende dag een zeiltocht van Porto naar Baiona zouden ondernemen in de Ria de Vigo (ruim 60 mijl) op tijd naar bed en s’ochtends om 6.00 uur vertrokken. Het was een bewolkte regenachtige dag en van zeilen kwam niet veel terecht aangezien we maar 5 knopen wind hadden. De hele tocht dus motor zeilend afgelegd. Om 19.00 uur hebben we vast gelegd in de Marina Monte Real Club de Yates in Baiona. Een duidelijk watersportcentrum waar de volgende dag wedstrijden plaats vonden in de optimisten klasse. Op weg naar de watersportwinkel zagen we op het strand dat er een wedstrijd werden gehouden met solar bootjes. 

Islas Cien

Na 2 dagen zijn we vertrokken om te ankeren bij de Islas Cíen, een eilandengroep die voor de Ria de Vigo liggen en een beschermd Nationaal Park zijn. We lagen voor anker in een prachtige baai met een enorm groot wit strand. Helaas was het er vergeven van de dagjesmensen, die met verscheidende ferry’s massaal werden gedropt op het eiland. Rond 20.00 uur gingen de laatste toeristen weer terug naar Vigo en wij hebben 1 nacht samen met een Engels schip voor anker gelegen. 

We hadden nog steeds problemen met onze elektra voorziening dus besloten om naar Vigo te gaan. Vigo is een grote stad en daar zijn mogelijkheden om er naar laten te kijken. In Real Club Nautico de Vigo lagen onze vrienden Lilian en Eltjo van het SY Win2Win en het weerzien was overweldigend. Lilian had ons uitgenodigd om s’avonds te komen eten en we hebben dan ook enorm genoten van de heerlijke tapas hapjes. Het was een gezellige avond. Wat de accu’s betreft, deze waren overleden, vandaar de elektra problemen.  We waren dus genoodzaakt om nieuwe accu’s te bestellen en deze zouden in de Marina in Punta Lagoa Puerto Deportivo afgeleverd worden. Zo gezegd, zo gedaan en de nieuwe accu’s zijn daar geplaatst. De problemen met de elektrische voorziening was opgelost en het ankeren in de baaien heeft geen probleem meer opgeleverd. 

Via het raam van de achterkajuit de 2 accu’s in de boot laten zakken

Het WK voetbal was aanleiding om een café bij de Marina Punta Lagoa op te zoeken en dat werd café “Ces” in een woonwijk vlak bij de haven. Er hingen twee grote tv schermen en er waren mensen uit de buurt aanwezig. De twee dames in de bediening hebben ons flink verwend. Bij elke consumptie kregen we kleine tapas hapjes geserveerd, geweldig lekker. Na de tweede avond ( België had gewonnen) namen de twee dames afscheid van ons met dikke kussen op onze wang, zo hartelijk en emotioneel tegelijk.

Mosselbanken

Het werd tijd om te gaan ankeren in de Ria en dat hebben we dan ook gedaan. Onze eerste anker plek was Baya Cedeira. Tussen de mosselbanken door hebben we ons een weg gebaand naar de anker plek waar we alleen lagen. Het was er adembenemend mooi, gladde zee en geen swell of deining die nacht waardoor we heerlijk hebben geslapen. De mosselbanken zijn drijvende houten latten constructie waar lijnen met verzwaring in het water hangen en waar de mosselen zich dan aan vast zetten. Deze lijnen worden om de zoveel tijd omhoog gehaald en ontdaan van de mosselen. We hebben deze mosselen gegeten, ze waren ontzettend lekker en het waren flinke jongens. 

Wat waren ze lekkerrrrr…….

In de Ria de Vigo liggen enorm veel mosselbanken, het was dan ook opletten met navigeren.

Baia Ensenada de Barra

Foto van het strand genomen

Onze volgende anker plek was Ensenada de Barra, wat een geweldige plek was deze baai. Wederom een prachtige mooie baai met een enorm groot wit strand. We zijn dan ook met onze bijboot naar de kant geroeid en hebben een mooie strandwandeling gemaakt. We hebben deze ankerplek na 1 nacht verlaten en zijn de volgende Ria “ Ria de Pontevedra” ingegaan naar ankerplek “Ria de Aldan.

Ria de Aldan

Het was er een beetje druk

Het was er erg druk, maar een gezellige drukte. Veel boten met de lokale bevolking, het was n.l. weekend en ook zij genieten dan van het ankeren in een baai. Ondanks de drukte, toch heerlijk gezwommen en geslapen en vooral genoten van de mooie Ria. 
Wederom na 1 nacht vertrokken naar Ribeira in de “Ria de Arousa”. Onze buitenboordmotor vertoonde problemen, dus wilde we dat de motor geserviced zou worden in Ribeira. De volgende dag de motor op advies van de havenmeester naar een werkplaats gebracht. 

Het strand bij Ribeira 

Aangezien het erg warm was besloten op anker te gaan in de baai voor de haven. De volgende dag was de motor klaar en hebben twee avonden achter elkaar samen met Isabel en Thomas van SY Taijo” in de kantine van de Club Nautico Deportivo in Ribeira naar de halve finale van het WK voetbal gekeken.

Onze Duitse vrienden Isabel en Thomas

Actief bezig zijn in de vorm van wandelen, was een beetje in het slop geraakt, dus de stoute schoenen aan en wandelen geblazen.

Vanaf Aguino gewandeld langs deze prachtige baai

Zoveel mooie witte stranden onderweg………genieten 

We zijn met de bus naar Aguino gegaan, het zuidelijkste puntje van de Ria de Arousa en vandaar terug gewandeld langs de kust naar Ribeira. Een mooie wandeling langs prachtige witte stranden, het ene strand nog mooier dan het ander. Helaas hadden we onze zwemspullen vergeten, dus van zwemmen is niets terecht gekomen. We hebben genoten van de vergezichten, de verschillende kleuren blauw water en de vele verschillende schelpen, die natuurlijk meegenomen moesten worden voor de kleinkinderen.

Baia de Corrubedo

Onze volgende ankerplek was “Baia de Corrubedo” in het Park Natural. Ook weer een prachtige mooie baai met een enorm groot wit strand. 
De volgende dag werden we wakker met flinke zee mist en moesten motoren en op Radar varen naar Ria de Muros. De mist trok na enkele uren op en het werd toen stralend mooi weer. Toen we hadden aangelegd in de Marina Muros, bleken we wederom naast Isabel en Thomas te liggen. Zij zouden die dag vertrekken, maar ze besloten te blijven en nodigden ons uit Sardines op de BBQ te komen eten en dat hebben we niet afgeslagen. Het was heerlijk en erg gezellig.

De volgende dag zijn we om 10.30 uur vertrokken naar de ankerplek “Enseada de Langosteira” bij de plaats “Fisterra”. Met onze bijboot zijn we naar de kant gegaan en hebben gewandeld langs het strand waar we bij “Calma Chica Fisterra” een biertje hebben gedronken.

Baia Enseada de Langosteira

Naar de kant roeien en wandeling langs het strand gemaakt

De nacht was wederom erg rustig, geen swell of deining. We hadden op 6 meter geankerd en bij laag water lagen we op 3,8 meter, een flink getijde verschil, maar we lagen gelukkig diep genoeg. Aangezien we rond de 15e juli in A Coruña wilde zijn, de volgende ochtend anker op en weer verder. 

Feest en veel versierde vissersboten in Camarinas

Ons volgende doel was “Ria de Camariñas” alwaar we in de haven van Camariñas 1 nacht hebben gelegen. Ook daar was het feest, de jaarlijkse vissersdagen met kermis en veel muziek. Live muziek maar vooral veel luide muziek uit de boxen van de kermisattracties. We lagen in de haven omdat Coen graag naar de finale van het WK voetbal wilde kijken en dat hebben we dan ook gedaan in het clubgebouw van de Marina. We werden de volgende ochtend wakker met zeer dichte mist, zich was nog geen 50 meter. 1 uur gewacht en gelukkig werd de mist minder en konden we om 9.00 uur vertrekken met als bestemming A Coruña, een zeiltocht van ruim 46 mijl. Om 19.00 uur hebben we aangelegd in Club Nautico Marina A Coruña.

De komende dagen ons klaar maken voor de overtocht naar Bretagne, een zeiltocht van 3 dagen. We wachten in A Coruña op een goed weather window.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Van La Palma via de Azoren naar Galicië

Vertrek uit Tazacorte – La Palma

De periode in Tazacorte was een prachtige tijd. We hebben erg genoten van het mooie landschap, de natuur, de vriendelijke bevolking en het mooie weer. Het afscheid was dus ook erg zwaar, maar de tijd was aangebroken om weer verder te gaan. De boot zeil klaar maken, water en diesel tanken, boodschappen doen, eten koken voor een paar dagen en de laatste was draaien. We waren er klaar voor en hebben 29 mei om 11.30 uur de trossen losgegooid voor een zeiltocht van 617 mijl naar Santa Maria – Azoren.

Een oceaan zo glad als een spiegel

Dag 1:
We hadden 6 knopen wind uit Noord Oostelijke richting. Heerlijke hutspot gegeten en voor de nacht 1 rif gezet in het grootzeil. Het was een heldere nacht met volle maan maar rond 4.00 uur stroomprobleem. Onze plotter viel uit maar gelukkig na hem opnieuw gestart te hebben, werkte hij weer. Afgelegde mijlen: 122 NM

Dag 2:
De dag begon miezerig-bewolkt, de wind was 10-18 knopen ( windkracht 3) en kwam uit Noord-Noord-Noord-Oostelijke richting en was in de middag rond de 13 knopen. We hebben heerlijke rijst met kerrieragout gegeten en gingen een rustig nacht tegemoet. Rond 23.30 uur de motor gestart van wegen wederom stroomproblemen. De wind draaide naar Noord en de nacht was relaxt, rustige zee, een enorme sterrenhemel en een prachtige volle maan. Vanwege de draaiende motor kon Coen slecht slapen. Afgelegde mijlen: 108 NM

Dag 3:
Helaas nam de wind af en schommelde zo tussen de 5 – 8 knopen ( windkracht 2-3) met als gevolg dat we motor zeilend verder moesten. Het was wel een stralende zonnige dag, verder een zeer ontspannen zeiltocht. ( op de draaiende motor natuurlijk na) We werden deze dag verrast door 2 zwemmende schildpadden en Portugese oorlogsschepen, heel bijzonder. We hebben s’ avonds heerlijke pasta gegeten. Afgelegde mijlen: 116 NM

Dag 4:
Om 7.00 uur s ‘ochtends kon de motor uit en konden we met vol tuig zeilen.  
Helaas was het de verdere dag motor aan, motor uit. Gelukkig stak de wind in de avond weer op en schommelde deze tussen de 10 -16 knopen ( windkracht 3-4) uit Noord Oostelijke richting. De avondmaaltijd was Nasi. Afgelegde mijlen: 115 NM

Dag 5: 
De dag begon stralende, licht bewolkte met 16 knopen wind ( windkracht 4) uit Noord-Oost draaiend naar Oost. Maar tegen de avond weer afnemend naar 6 knopen. Om 20.30 uur werden we verrast door een dolfijnenshow voor de boot uit, telkens weer een geweldige belevenis. Aangezien ik erg veel hutspot vooraf had klaargemaakt, was de avondmaaltijd lekker opgebakken hutspot. Afgelegde mijlen: 113 NM

Dag 6:
Tegen de ochtend moesten we een scheepvaart route over varen. We hebben 1 schip opgeroepen omdat we op ramp koers lagen en het schip heeft voor ons zijn koers aangepast. Om 10.45 uur zijn we in Villa do Porto op Santa Maria aangekomen. Avondmaaltijd: gegeten in het restaurant van de marina, dat hadden we wel verdiend. Afgelegde mijlen: 113 NM

Marina Villa do Porto op Santa Maria

Vanwege de stroomproblemen hebben we regelmatig de motor moeten laten draaien om de spanning op peil te houden. Verder was het een zeer comfortabele en rustige overtocht met heldere nachten met prachtige sterrenhemel bij een helder nacht en volle maan.

In de marina van Villa do Porto zijn we gaan zoeken wat de oorzaak van het stroomprobleem zou kunnen zijn. Een medewerker van de werkplaats heeft samen met Coen de accu’s doorgemeten en alles leek in orde.

Jochem en Barbara

We hebben het er bij laten zitten en zijn samen met Barbara en Jochem ( Duitse vrienden) van SY TinLizzy het eiland gaan verkennen met de auto. Het was een stralende mooie dag, genoten van de vergezichten, de terrasjes en gezwommen in de zee.

De mannen in zee

Genieten

 

 

 

 

 

 

Ook moest er natuurlijk gewandeld worden, zo gezegd zo gedaan. Het werd een prachtige rondwandeling bij de plaats Santa Barbara. Alle vier hebben we enorm genoten van het mooie lieflijke en glooiende landschap met z’n grazende koeien in de weilanden en de lieflijke witte huisjes met gekleurde raamkozijnen. Zo mooi…….!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dagelijks hielden we het weer in de gaten en het moment brak aan om te gaan oversteken. 

We zijn 13 juni om 11.30 vertrokken vanuit Villa do Porto- Santa Maria.
De eerste 2 dagen zouden we weinig tot geen wind heb en moesten zo’n 200 mijl op de motor naar het noorden varen. Daar zouden we dan de wind oppakken zodat we dan naar het Noord-Oosten zouden kunnen zeilen. 
De eerste twee dagen waren enigszins relaxt, alhoewel we natuurlijk voor het zeilen gaan, maar dat heb je op zo’n trip van 7-8 dagen niet voor het zeggen. Het inslingeren was geen probleem en we konden zonder geschommel zelfs aan het tafeltje in de kuip onze maaltijd nuttigen. Het slapen ging ook prima, het monotone geluid van de motor went snel en je lag niet te stuiteren in je bed. De wind nam toe ( windkracht 4-5) op dag drie en vier, dus de zeilen werden gehesen en de windvaan werd aan het werk gezet. Die dag hebben we een walvis gespot maar helaas waren we te laat om er een foto van te maken, jammer. Het waren twee mooie zeildagen, echter dag 5+6 nam de wind toe, 32-34 knopen ( windkracht 7-8) en dit heeft ongeveer 48 uur geduurd. In het groot zeil hadden we 2 riffen gelegd en de genua was heel klein. De wind kwam uit Noord-Oostelijke richting. We werden genoodzaakt om enigszins naar het Zuid-Oosten te varen wilde we comfortabel kunnen zeilen. Vigo was dus niet te bezeilen, we besloten koers te zetten richting Porto. We voeren op deze manier ruim aan de wind en dat was te doen, alhoewel het toch wel aardig stuiteren was. Van eten koken kwam niets terecht evenals het slapen, dat was moeilijk. Met veel geschommel heen en weer konden we een boterham smeren en wat thee zetten. De deurluiken hadden we dicht gedaan, aangezien er veel water dwars over de boot stroomde, z.g.n. brekers. Het was zoveel water met als gevolg dat onze twee ramen op het dek lekkage vertoonde. Het was ook zoveel water…..
Het waren twee heftige zeildagen maar gelukkig nam de wind de 6e dag tegen de avond af ( windkracht 3). Voor de kust van Portugal moesten we een Shipping-lane over, een druk bevaren stuk van Noord naar Zuid en omgekeerd, met heel veel grote schepen. We hebben 2 schepen opgeroepen met de vraag of ze hun koers wilde aanpassen en dat deden ze zonder problemen. Toch bijzonder dat zulke grote schepen voor ons klein bootje hun koers willen verleggen. We zijn heel erg blij met onze AIS ( Automatic Identification System). Zo kunnen wij met de AIS, schepen op afstand identificeren en zij ons. Je ziet de naam van het schip, hun koers en vooral hun snelheid. Ook met mist of slecht zicht is AIS onmisbaar. We zijn de Shipping-lane goed overgestoken. Voor de kust van Porto werden we op de valreep getrakteerd op een onweersbui met slecht zicht. Niet leuk, maar gelukkig goed doorstaan. Toen we de rivier “Douro” bij Porto gingen opvaren was het zicht helder. Om 17.15 uur lagen we vast in de Marina van Porto. 
We hebben een afstand van 850 mijl in 7 dagen gevaren. De zeiltocht hebben we goed doorstaan, er zijn geen dingen stuk zijn gegaan op de boot (alleen stroomproblemen) heeft zich goed gedragen.