Dominica – droomeiland?

2 t/m 16 april

Waar denk je aan bij een eiland in de Carieb? Juist ja, groen, kleuren, bloemen, vrolijk en bont geklede mensen, muziek, vogels, azuurblauw water, zwemmen, snorkelen, vissen in allerlei varianten en kleuren, tropisch regenwoud, rumpunch, watervallen, palmen en witte stranden.

Het eerste wat wij ons opviel bij het naderen van het eiland Dominica waren de groene heuvels en wel groen in alle groenvarianten. Bij het binnenvaren van de baai bij Rosseau zagen we onze vrienden van de Puff en de Begerto en vervolgens Beans van Seacat, een jongen met een stralende lach.Vastleggen aan een mooring zonder verder iets te vragen, Dominica.

IMG_3146

Dominca, ruige kust en prachtige natuur

Aan de wal zag je overal bezige mensen en hoorde je de soca-music. Vrolijke muziek die we kennen sinds het carnaval op Tobego. Inklaren samen met onze Belgische vriend, lopend vanaf het dinghy dock door een barretje aan het water, door een straat met allerlei stalletjes met veel aardige mensen. Bij de customs waren de formaliteiten snel achter de rug, geen moeilijke toestanden, maar gewoon twee formulieren invullen en 54 EC aftikken, 54 EC omdat het Goede Vrijdag was. Op de terugweg bij het barretje moesten Marc en ik nog wel even enkele Kubuli’s nuttigen met een geweldig uitzicht op de baai, Dominica

De volgende dag bleek Jose helaas behoorlijk ziek te zijn, diarree en overgeven zoals ze zelf aangaf, een gevolg van water uit een oud waarschijnlijk vervuild plastic flesje. Eens te meer weer een goede les om voorzichtig te zijn met drinkwater, voor Jose helaas ten koste van enkele dagen behoorlijk ziek zijn.

Samen met de bemanning van de Puff en onze Belgische vriend, hebben we de volgende dag een eerste ontmoeting gehad met het binnenland van Dominica, onderleiding van onze gids Seacat (Octavius Luguy). Een dag die ik niet snel meer zal vergeten. Een dagtour met een minibus van Seacat en zijn assistent Kenny bleek een kennismaking te zijn met alles wat Dominica te bieden heeft. Overal even stoppen, voor vruchtbomen ( cashew, nootmuskaat, kaneel, mango etc), vis stalletje, dorpscafé met rum punch ( Moonshine!) uitleg over dit en uitleg over dat. Intussen steeds verder in het tropische regenwoud rakend en een stop naar de Victoria Falls.

IMG_3082

Zelf gemaakte rum met vruchten uit de natuur

Dit werd een pittige hike door de White River (5x) naar een prachtige waterval, uiteraard even gezwommen in de poel en onder het plenzende water met een hoog sulfaat gehalte afkomstig uit de Boilin Lake. Sulfaat, een chemische combinatie van zwavel en oxide geeft water een roodbruine kleur en maakt het therapeutisch voor vele menselijke kwaaltjes. Bij het begin en eindpunt van deze hike gestopt bij Moses, een Rastarant, de door Seacat meegebrachte Balihoe’s gegeten en kennis gemaakt met locals die papaver verbouwden en daar eerlijk voor uitkwamen, maar zich ook kwaad maakte over de hypocriete houding van de regering in deze, hun enige en traditionele broodwinning, de andere kant van Dominica. Daarna een stop bij Rosalie Point voor een steile afdaling per touw naar de Atlantische kust beneden om daar de buitengewoon spectaculaire ervaring te hebben van onder een naar beneden stortende waterval te staan, terwijl tegelijkertijd de golven van de Atlantische Oceaan tegen je aan beuken. Op de terugweg een bezoek gebracht aan de Emerald Pool, zwemmen in een totaal verlaten poel midden in een leeg park. Zowaar een schitterende eerste kennismaking, Dominica.

IMG_3097

Het pad was dwars door de rivier

 

IMG_3220

lekker afkoelen onder de waterval

De volgende dag ons met een taxi busje naar de Trafalgar Falls laten brengen, 2 watervallen Mum and Dad en een warme rivierstroom vol sulfaat.( Volgens ons hebben de subtropische zwemparadijzen in Nederland hun hele concept hier vandaan!). We wilden lopend terug naar Roseau, maar onderweg kwamen we Philipp tegen, een gepensioneerde boswachter van Dominica. Met hem en zijn uitleg eerst naar zijn huis geweest, gebabbeld met zijn Francesca en heerlijk gegeten en gedronken. Daarna bracht hij ons naar Freshwater Lake en Titou Gorge, deze gorge was toch ook wel weer bijzonder, een grot waarin een waterval uitkomt die je alleen zwemmend in de grot kunt bereiken. Tegen een door ons zelf vastgesteld bedrag bracht hij ons uiteindelijk weer naar Roseau, Dominica!

P1050583

Een van de twee watervallen op de achtergrond, de “Big Mama”

Gelukkig was Jose daags daarna weer op de been en konden we weer samen op pad, nu met de inmiddels gearriveerde bemanning van de Win2Win, zeker voor Jose nog een keer naar de Trafalgar Falls en de Titou Gorge, Dominica! Met de bemanning van de Sea Ya en de Win2Win nog een hike gemaakt naar de Middelham Falls, een pittige en natte hike, door het schitterende rainforest op weg naar een prachtige waterval, Dominica!

Van horen zeggen moesten we ook naar Batali Beach, een baai met restaurant en privé moorings, gerund door de Belgische Roger en Marcella. Wederom een verademing een heel rustige en mooie baai met zeer gastvrije mensen. Heerlijk gegeten ( o.a. Mosselen) en royaal door Roger getrakteerd op buitengewoon goede rum. Een plek om niet gauw te vergeten, Dominica!

P1050637

Alleen met zeilschip “Begerto ” op anker bij Batalie Beach

De laatste stop op dit schitterende eiland was de Prince Rupert Bay, een hele fraaie baai met vrije moorings en een kustlijn vol met gezellige eethuisjes en restaurantjes, allen met uitzicht op de Caribische Zee. Met een Amerikaans echtpaar en onze gids Monty een bezoek gebracht aan Indian River, een rivier omgeven door het tropische regenwoud en mangrove, hier zijn ook opnames gemaakt voor de Pirates of the Caribean. Stroomopwaarts een barretje bezocht midden in het woud, rumpunch gedronken en heel veel kolibries gespot.

Dominica, een eiland om ooit terug te keren en vooral om nooit te vergeten!!!

H.M.S Diamond Rock

Een piepklein eilandje ten zuid westen van Martinique, een bult , een puist niks bijzonders zou je zeggen.

Toch is het een historische plek omgeven met oorlog en liefde. Het is rond 1800, de tijd dat Napoleon in Europa de scepter zwaaide. We vergeten als Europeaan dat Frankrijk in die dagen ook overzee nogal van zich liet spreken. Dit was ook het geval met Martinique, voor Napoleon zijn Martinique, immers zijn grote liefde Josephine, kwam hier vandaan. Martinique was in die dagen zo Frans als maar kan, echter op zee en zeker in de Carieb waren de Engelsen heer en meester. Dit tot grote ergernis van Napoleon. De route vanuit Europa richting de Carieb, volgde de Passaatroute met de Trade Winds vanuit het zuidoosten, dus ook richting naar Martinique. Diamond Rock ligt in het zuidwesten aan de lijzijde van Martinique vlak voor de hoofdstad Fort de France, kortom een zeer strategische bult.

Dit realiseerden de Engelsen destijds onder aanvoering van admiraal Nelson zich ook maar al te goed. Nu waren oorlogsschepen in die tijd, zeker op deze plaats schaars en dus bedacht Nelson wat anders voor deze strategische plaats. Geen schepen, waarom dan niet deze bult tot een soort schip ombouwen, zodat Fort de France alsnog over zee gecontroleerd zou worden.

Gedurende een half jaar zijn de Engelsen vervolgens bezig geweest om allerlei oorlogstuig, welke in die dagen op een volwaardig oorlogsschip aanwezig was, deze steile puist op te slepen. Als je deze bult ziet, zou je zeggen, een schier onmogelijke taak Na een half jaar ploeteren, zweten, ongelukken, doden en gewonden had lord Nelson HMS Diamond Rock klaar. Vanaf dat moment was Fort de France bijna onbereikbaar vanuit het Zuiden. Napoleon was woedend, het eiland Martinique van zijn Josephine onbereikbaar, dat vroeg om wraak.

Hij stuurde admiraal Villeneuve, met zijn slecht uitgeruste vloot naar de Carieb om deze klus te klaren. Villeneuve omzeilde de Engelse blokkade in het Kanaal en koerste recht af op Martinique. De Engelsen kregen hier al snel lucht van en Nelson ging in de achtervolging vanuit Europa. Slechte informatie en mist waren de reden dat Nelson uiteindelijk in Trinidad belandde, zonder een spoor van Villeneuve en zijn vloot.

Villeneuve bereikte zodoende als eerste Diamond Rock en na een korte maar hevige slag kwam Diamond Rock weer in Franse handen. Napoleon was ondanks deze bevrijding not amused en Villeneuve moest het ontgelden. Immers Martinique was weliswaar bevrijd, maar de Engelsen waren nog steeds heer en meester op zee. Villeneuve sneuvelde liever dan dat hij in ongenade bij zijn keizer zou komen, dus verkoos hij om wederom naar zee te gaan en de slag met Nelson uit te vechten. Een onmogelijke opgave met zijn slecht uitgeruste en voorbereide vloot en de historische zeeslag bij Trafalgar die daaropvolgde kon hij daarom alleen maar verliezen. Wonder boven wonder overleefde Villeneuve de zeeslag en sneuvelde juist Nelson door een verdwaalde kogel.

Diamond Rock, een rots met een bijzondere reputatie.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

H.M.S. Diamond Rock

Saint Lucia en Martinique

23 maart tot 2 april 2015

Vroeg op ( 6.30 uur) want het zou een lange dag worden naar Saint Lucia, een zeildag van 35 mijl. Het was een stralende dag, volop zon en in eerste instantie weinig wind, vol tuig en de motor bij. Rond 9.00 uur nam de wind toe, een noordoosten wind ( 3 à 4 Bft), de motor uit en aan de wind zeilend hebben we volop genoten. Genieten van de het mooie landschap, de blauwe zee, de zon en de mooie vergezichten, prachtig gewoon.

In de verte zagen we de 2 Pitons, ook wel de “ tits” genoemd ( hoge spitse bergen? ), hoog boven het glooiende landschap uitsteken. Aangekomen in de baai tussen de twee Pitons bleek het ankeren niet mogelijk, je kon er alleen aan een meerboei liggen. We besloten naar de volgende baai bij het plaatsje Soufriere te gaan, temeer daar toch moesten inklaren. In deze baai was het verboden te ankeren vanwege het koraal, dus vastmaken aan een meerboei. Een vriendelijke boatboy wilde ons helpen bij het vastmaken aan de meerboei, echter de hulp was niet nodig. We hadden ooit in Zweden een grote mooring-haak gekocht waar we uitstekend mee kunnen aanleggen als we aan een meerboei willen vastmaken.

Voor de niet kenners; een meerboei bestaat uit een bal vastzittend aan een lange ankerlijn die vast zit of aan een blok beton of aan een of twee ankers onder water. Onder de bal zit vaak een lijn met een lus vast aan de lange lijn. Je eigen landvast haal je door de lus en je maakt de lijn vast aan de boot. Deze vriendelijke boatboy hield de lijn met de lus omhoog, zonder te vragen, zodat Coen de lijn door de lus kon steken. Aan het einde van de dag kwam de boatboy geld innen voor de meerboei en voor de hulp. “Hulp”, we hadden helemaal niet om hulp gevraagd, niets betalen dus. Dat stond de boatboy helemaal niet aan en Coen heeft hem dan maar een blikje bier gegeven, om de lieve vrede te bewaren. De boatboys zijn zo gewend dat ze voor de summiere hulp die ze bieden iets van geld kunnen vragen, ook al heb je daar niet om gevraagd. Ze dringen zich erg op, blijkbaar een normale gang van zaken hier, echter soms erg irritant. Het geld wat we voor de meerboei moesten betalen was niet mis, 40 EC (13,00 euro). We lagen heel dicht bij de bewoonde wereld, dat was s ‘avonds dan ook duidelijk te merken. Niet echt rustig, veel luide muziek wat voor deze landen heel normaal is. In Nederland zou je meteen de politie erop af sturen, overlast zoals wij dat noemen. De volgende ochtend naar de andere kant van de baai, vastgemaakt aan een meerboei van de SMMA. We dachten goedkoper uit te zijn, echter voor deze meerboei moesten we 54 EC ( 18 euro) betalen. Het was wel een zeer mooie plek waar je prima kon snorkelen. Dat hebben we dan ook gedaan. Er bleken kleine kwalletjes in het water te zijn, die je venijnig konden prikken, het leek wel of je een stroomstootje kreeg en dat deed even pijn. Onderwater was veel koraal en we hebben prachtige vissen gespot.

De volgende dag zijn we rustig aan om 9.30 uur vertrokken naar Rodney Bay, in het noorden van St Lucia. We hebben 2 dagen ( alleen) aan een meerboei in de lagoon gelegen. Een lagoon is een baai die bijna afgesloten is van de zee. We lagen er zeer rustig, geen golven of swell en we konden heerlijk weer eens onder de douche in de marina.

Rodney Bay is een baai waar veel vakantie huizen zijn neergezet, een groot vakantie park waar je de boot voor de deur hebt liggen. Het ene huis nog groter en mooier dan het andere. Aangezien er in de marina een maritieme winkel was, konden we goed inkopen doen. Door continu op zout water te varen heeft de boot veel te verduren. Zijn de schroeven niet van RVS dan ben je aan de beurt, roest, roest en nog eens roest. Voor alle zekerheid dus maar een voorraadje RVS schroeven ingekocht. Voor de Leeward Islands, waar we nog naar toe willen gaan, hadden we geen Cruising Guide, dus deze Pilot ook gekocht.

De eilanden behorende bij de Leeward Islands zijn:

Anguilla-St Maarten-Saba-Sint Eustatius-St Christopher-Nevis-Redonda-Montserrat-Antigua-Barbuda-Guadeloupe-Marie Galante-Iles Des Saintes-Dominica.

Welke eilanden we precies zullen gaan bezoeken, weten we nog niet. Dit hangt mede af van de tijdsperiode en de weersomstandigheden.

Vrijdag 27 maart vertrokken we om 7.30 uur naar Martinique, naar de Marina in Le Marin alwaar we Marc zouden ontmoeten. Het was een mooie zonnige maar schitterende zeildag, aan de windse koers en de Aries kon eindelijk weer eens aan het werk. Een zeiltocht van 24 mijl met een windje uit Noord-Oostelijke richting windkracht 3 Bft. Het binnenvaren van Le Marin was indrukwekkend. Le Marin ligt aan een zeer grote baai waar naar schatting, zo’n 300 boten voor anker liggen. In de haven van Le Marin liggen verder nog eens 750 boten waarvan de helft Catamarans die v.n.l voor de verhuur zijn. Mega dus, we keken onze ogen uit. Het is tevens een centrum waar je alle watersportwinkels en bedrijven aantreft die je kan bedenken en veel supermarkten, met o.a. een grote Leader Price, met een groot assortiment producten en ook nog eens goed te betalen. Aangezien onze voorraad aardig aan het opraken was, moesten we flink inkopen doen. Koffie bijv. is slecht te krijgen op de eilanden of je betaald de hoofdprijs. Aangezien we toch graag een kopje koffie drinken, flink veel koffie ingeslagen want we vrezen dat er op de Leeward Islands wederom weinig koffie gekocht kan worden. Tijdens onze Atlantische oversteek is onze wind display gestorven. Via marktplaats in Nederland, hebben we een occasion winddisplay op de kop kunnen tikken. Marc was even in België en heeft de windmeter voor ons mee genomen en hij werkt gelukkig gelijk prima. Met deze deal hebben we nu tevens een reserve logdisplay en dieptedisplay.

Maandag 30 maart zijn we vervolgens vertrokken naar de Grand Anse, een grote baai net onder Fort De France. De zeiltocht van 13 mijl wederom Noord-Oosten wind kracht 3 Bft, varend op de Genua. We passeerden Diamond Rock, een rots met een verhaal, zie het verhaal van Coen. Op dinsdag 31 maart kwamen we aan in Saint Pierre, na een tocht van 15 mijl en zijn voor anker gaan liggen in wederom een prachtige baai. Saint Pierre ligt aan de voet van de Mont Pelée vulkaan. Deze vulkaan is op 8 mei 1902, Hemelvaartsdag tot uitbarsting gekomen en 28.000 inwoners van Saint Pierre zijn hierbij omgekomen. Ondanks alle waarschuwingen, gerommel, asregen, trillen van de grond gingen de meeste inwoners van Saint Pierre s’ ochtends naar de kerk. Het was een bijzondere feestdag vanwege het communie feest en veel familie was juist daarvoor gekomen. Deze uitbarsting ging gepaard met een zeer heftige hitte ontwikkeling, 1000 graden of meer, asregens, een bombardement van steen en rotsblokken en verstikkende gaswolken. Op ruime afstand zagen zeker 100.000 mensen hoe Saint Pierre met 28.000 inwoners ten onder ging. Een drama waarbij uiteindelijk slechts twee mensen het levend eraf brachten. Een koopman die toevallig boven in de bergen was en een gevangene die in zijn cel in Saint Pierre opgesloten zat achter meters dikke muren. De hele stad werd in luttele minuten volkomen weg geblazen. In de baai lagen tien tallen vrachtschepen die alle ten onder gingen. Heden ten dagen liggen op de bodem van deze baai nog talloze wrakken als gevolg van deze uitbarsting. De vruchtbare grond die achter bleef word nu intensief gebruikt voor rietsuiker teelt. Deze rietsuiker teelt vormt de basis voor de rum productie. Deze rum maakt Martinique mede wereld beroemd.

Martinique is een mooi eiland maar een typisch Frans, dus Europees en niet Caribisch eiland. Het was even fijn om in Frankrijk te zijn.

 

Helaas geen de foto’s vanSt Lucia en Martinique, per ongeluk van de computer gewist… snik, snik!