Grenadines en St Vincent

4 t/m 22 maart 2015

De Grenadines vormen als archipel samen met St. Vincent een apart land met een eigen vlag, status en bestuur. Dit betekent dus weer uitklaren op Grenada, ware het niet dat Carriacou, een eiland net boven Grenada, deze faciliteit ook nog kent. Dus eerst nog vanuit St. Georges naar Tyrell Bay op Carriacou.

Op 4 maart koos de Wildeman daarom weer het ruime sop en verlieten wij onze ankerplek voor St. Georges. Al gauw bleek dat dit tochtje scherp, hoog aan de wind zou verlopen, zo niet binnen de wind. De Engelsen praten dan over een bumpy koers. Golven van ongeveer 3 meter en veelal wind tegen. Bovendien flink wat buiswater en regelmatig stroom tegen. Uiteindelijk besloten we daarom de motor bij te zetten en zo al motor zeilend met 3 riffen, de tocht voort te zetten naar Tyrrell Bay op Carriacou. Dit is een flinke baai, waar desondanks ca. 90 andere jachten lagen geankerd. Onze Zwitserse vrienden troffen we daar ook weer en al snel konden we met een biertje de dag met elkaar doornemen. In Grenada hadden we ons goed voorbereid op een langere periode van ankeren. Onze voorraden waren goed aangevuld, watermaker regelmatig gedraaid en middels de windgenerator en de zonnepanelen de accu’s weer geheel opgeladen.

De volgende dag uitklaren voor Grenada in Tyrrell Bay en eigenlijk voor de eerste keer ervaren dat ambtenaren ook hier zeer onvriendelijk kunnen zijn, geduld, beleefd blijven en geen onnodige grappen maken. Wij vonden dit eiland niet zo geweldig en daarom kostte het weinig moeite het anker te lichten en de steven te richten op Union island, richting de Tobago Cays. Hoog aan de wind en het laatste gedeelte motorzeilend bereikten we samen met onze Zwitserse vrienden, Clifton op Union Island.

Dit dorp kijkt al uit op de Tobago Cays, maar vormde voor ons de ideale plek om in te klaren. Het ligt aan de oostzijde en weliswaar vol in de heersende Oost-Noordoostelijke winden achter een rif. Het azuurblauwe water lacht je hier aan alle kanten al toe. Een schitterende kitte-surf plek met halve wind, op volle snelheid langs het rif, Joost mag het weten! Hier moet je echt naar toe. Met 50 meter ketting lig je hier op zich prima, maar met de wind vol op de klop, is 1 dag en nacht lang genoeg.

IMG_0728

Voor anker bij Clifton

Denkende aan het voorval van de Batjar, krijg ik de koude rillingen, een onbemand schip met een losgeslagen anker is hier echt rampzalig. Zij hebben ongelooflijk veel geluk gehad. Het inklaren voor de Grenadines verliep niet geheel vlekkeloos; wat namen in een paspoort soms al niet kunnen veroorzaken, in ieder geval deed deze dame haar werk zeer nauwgezet en controleerde alles! Verder groente, fruit en vlees ingeslagen en een data c.q. telefoonkaart aangeschaft.

De volgende morgen gezamenlijk via de zuid kant van Union Island vertrokken naar de Chatham Bay aan de oostzijde oftewel de lijzijde van het eiland. Prachtig en eigenlijk een verademing, lekker rustig, kristalhelder water, prachtig snorkelen, zwemmen, chillen en wat al niet meer. Hier betekende het anker ophalen een prachtige plek verlaten en het vervolgens een speciale plek in je hart geven.

P1050284

Chatham Bay, de Wildeman ligt rechts, net niet te zien

Als je naar de Cays wilt en langdurig wilt ankeren is genoeg water en proviand wel een zekere voorwaarde, ondanks onze (kleine) watermaker. Dus eerst nog een dagje weer samen met onze Zwitserse vrienden naar de Saline Bay op het eiland Mayreau. Een baai met een mooi strand, maar behoorlijk open naar zee en dus last van swell. Hier hebben we weer inkopen gedaan en water gebunkerd, waarmee we overigens voor het eerst flink zijn belazerd. Het leek allemaal heel vriendelijk en eerlijk, maar we zijn hier ordinair getild.

Desdanks hadden we uiteindelijk de tanks weer goed gevuld en hebben we flink bijgedragen aan de economie van het eiland, in ieder geval bij “ onze” Arthur.

P1050325

Saline Bay

We zijn er inmiddels ook achter dat het gebruik van een watermaker wel aan regels is gebonden. In eerste plaats zo veel mogelijk gebruiken, dit betekent dagelijks minimaal spoelen en testen. Als je vervolgens gaat watermaken vooraf en achteraf weer testen en proeven. Op tijd het voorfilter vervangen en checken op eventuele lekkage. Verder mag er geen lucht in de leidingen aanwezig zijn. Niet gebruiken in havens en altijd opletten of er geen vervuiling van welke aard dan ook te bespeuren is. Tenslotte kijken of het watermaken past in het energie schema van dat moment ( 4-5 A per uur) We draaien gemiddeld 5 kwartier voor ca. 7 liter schoon drinkwater.

Handig vinden wij om minimaal een 5-liter waterfles dagelijks te vullen. O ja, zo’n waterfles is ook erg handig voor het vuile wc papier, wat immers niet door de wc gespoeld kan worden.

De volgende dag eindelijk naar de Tobago Cays, een prachtige dag , met een straffe bries ( NO 5). Het aanlopen en het passeren tussen de eilanden Petit Rameau en Petit Bateau is op zichzelf al een belevenis. Water in alle kleuren blauw die je maar kan verzinnen tegen de achtergrond van groen, bruin, met veel zon en prachtige kleine wolkformaties. Zo varende kom je dan de Cays binnen en heb je zicht op het eiland Baradel en Petit Tabac achter het schitterende en adembenemende Horseshoe Reef. Binnen de kortste tijd hadden we al schildpadden naast de boot en vonden we een meerboei aan de rand van het schildpadden water achter Baradel.

P1050375

Tobago Cays

P1050338

Prachtige kleuren blauw water

Een verblijf hier mag eigenlijk niemand missen, te mooi om waar te zijn, een sprookje, een Bounty eiland, een natuurwonder, een kleurenpallet om nooit te vergeten en voor altijd in je hart op te sluiten. Een plek waar je ooit nog een keer naar toe zult willen gaan. Hier hebben we ons hart kunnen ophalen met snorkelen tussen de schildpadden. Ik heb ruim een half uur met een grote groene zeeschildpad mee kunnen zwemmen, bewust van elkaars aanwezigheid maar zonder angst en geheel in harmonie en schoonheid met elkaar. Regelmatig keken we elkaar aan en dachten we wellicht beide, het is goed zo……

Het kon bijna niet mooier, maar met het bericht van de geboorte van onze kleinzoon Jasper wisten we het zeker, dit was een plaats en een moment om nooit meer te vergeten!

Onze boatboy Haitlon op zijn bootje More Time, regelde voor ons op de 2e dag ’s avonds een BBQ op het strand van Petit Bateau met gegrilde lobster ( kreeft) , rijst, groente en bananencake als dessert.

P1050356

Met onze Zwitserse vrienden Lobster eten

De volgende dagen waren hier zo maar voorbij en voor we het wisten waren we, overladen met herinneringen, op weg naar Bequia, , met een schitterende oostenwind en vol tuig. Een echte zeildag in een Caribisch omgeving, blue water cruising in optima forma. Bequia, een eiland vol leven, aardige mensen, veel kleur, muziek en reuring. Het afscheid van onze Zwitserse vrienden hier, viel ons zwaar, veel hebben we samen opgetrokken, gepraat en gelachen. Maar we zien elkaar ergens en op een bepaald moment vast weer. Het ga jullie goed en fair winds!

P1050378

Zicht op de baai in Bequia

De volgende dag troffen we nog Lilian en Eltjo van de Win2 Win, veel kunnen delen en bijpraten onder het genot van zelf gebakken soesjes en ’s avonds een borrel.

De reis naar St. Vincent was wederom een schitterende zeildag, vol tuig, ruim aan de wind tot zelfs bakstag, onder een heerlijke zon in een prachtige blauwe hemel en azuurblauw zee.

Op weg naar Wallilabou Bay oftewel Port Royal oftewel Pirates of the Caribean. Een prachtige baai, maar zwaar gehavend door de orkaan Thomas in 2010, vlak na alle filmopnames. De ravage na de orkaan ( 5 doden in het dorp ) moet enorm zijn geweest , ze zijn erin geslaagd weer op te krabbelen, maar er moet nog veel gebeuren. Hier weer uitklaren van de Grenadines, maar vooral weer chillen!

P1050412

Wallilabou baai

P1050408

Uitzicht op de baai met de Wildeman in het midden

 

De Grenadines, een eilandenreeks waar superlatieven voor ontbreken, een belevenis , hier deden en doen we het voor. We sluiten het voor altijd in ons hart!

(Coen)

 

 

 

 

Grenada

18 februari t/m 3 maart 2015

Woensdag 18 februari zijn we om 17.30 uur uit de Man o War baai van Tobago vertrokken richting Grenada nadat we toeterend waren uitgezwaaid door onze vrienden Remco en Willem. Erg leuk was dat. We wilden bij daglicht aankomen in Grenada en moesten een afstand van ongeveer 80 mijl overbruggen. Aangezien we op een snelheid van 5 knopen hadden gerekend, zouden we er 16 uur over doen, dus rond 9.30 uur aankomen. Dit pakte heel anders uit want we gingen als een speer, geen 5 knopen snelheid, maar 6 á 7 knopen met een windkracht 4 á 5 Bf. Ja, om bij daglicht aan te komen, moesten we zelfs de snelheid er uithalen en dat hebben we dan ook gedaan. Het was een rustige overtocht, alhoewel ik in mijn wacht te maken had met een uitloper van een swell met regen en wind. Coen moest er aan te pas komen, omdat de Aries niet goed werkte. Het lukte mij niet om alles weer goed aan de praat te krijgen, wellicht dat ik het t.z.t. onder de knie zal krijgen, wie weet. De rest van de nacht was het rustig en de wind werd in de loop van de nacht minder. Om 7.30 uur hebben we de Wildeman vast gemaakt aan een meerboei in de St David’s Harbour. Aangezien we toch wat slaap in te halen hadden, m.n. Coen, zijn we even een tukje gaan doen. We hadden de St David’s Harbour uitgekozen omdat onze Zwitserse vrienden, Mathias en Ursula met hun zeilboot op de kant stonden, hun motor moest vervangen worden. Het weerzien was overweldigend, we hadden elkaar veel te vertellen en het was erg gezellig. Ook in Grenada moet er ingeklaard worden, helaas waren we te laat, de douane was op dinsdag en donderdag tussen 8.00 – 12.00 uur aanwezig in de St David’s Harbour en wij waren er om 13.00 uur. Dat betekende dat we de volgende dag naar St Georges ( hoofdstad van Grenada) moesten om in te klaren. Goed, een dagje hoofdstad, ook gezellig. In Grenada is het openbaar vervoer goed geregeld. Op alle openbare wegen rijden particuliere minivans ( busjes) , die elke een bepaald traject mogen rijden. Deze busjes komen zo om de twee minuten of zelf sneller en sleuren je haast in het busje. Je hoeft niet aan te geven dat je mee wilt, ze stoppen of roepen je toe of je mee wilt, vanuit de open raampje. Het kost bijna niets ( 1 euro gemiddeld voor een ritje) maar dan zit je ook opgeknoopt in zo’n busje. Ze stoppen het busje helemaal vol ( 19 incl. chauffeur) met passagiers, en rijden dan als gekken. Je wend er wel aan, maar de eerste keer was angstig.

P1050218

Het busje was nog niet vol, dus wachten en proppen maar…

Het inklaren in St George ging erg snel zodat we tijd hadden om te winkelen en de stad te bekijken. Een gezellige bedoeling, overal op straat mensen met groenten en fruit om te verkopen en bedrijvigheid. Aangezien er op zaterdag niet aan de boot van Ursula en Mathias werd gewerkt, zijn we om 8.00 uur vertrokken om de Concord watervallen te gaan bekijken. Aangekomen bij het eerste deel van de waterval, begon het flink te regenen en niet een klein beetje ook. Aangezien het er naar uitzag dat er nog meer regen zou gaan vallen, besloten niet verder te gaan. Het pad ( nou ja pad kun je het niet noemen) naar de waterval verderop was nat en glibberig.

P1050201

De poel was 6 meter diep, dus er werd fanatiek van de rots gesprongen

Op zondag zijn we van de St David’s Harbour naar de Le Phare Blue Marina gevaren samen met onze Zwitserse vrienden alwaar we s’ middags we me onze bijboot naar het Dingy concert zijn gegaan. Er was een ponton neer gelegd waar een Zwitserse band popmuziek ten gehoren bracht en rondom dit ponton lagen ongeveer 30 dinghy’s. Allerlei nationaliteiten, wat mooi. Het was een leuke happening, iedereen had drank en wat lekkers mee genomen en met z’n allen zongen we luidkeels mee op het nummer “ Venus” van Shocking Blue “. Hoe mooi is dit, met z’n allen even één zijn.

In de Le Phare Bleu Marina hadden we veel swell en de landvasten hadden het flink te verduren. We zijn naar de Whisper Cove Baai gegaan en hebben vastgemaakt aan een meerboei. In deze baai was de swell minder en de boot lag iets te schommelen.

P1050219

De Whisper Cove Baai en de Wildeman rechts van de gele boot

Ontspannen als je gaat slapen. Een hele mooie en rustige baai trouwens. De eigenaar van de Whisper Cove Marina is slager en heeft een goed lopend restaurant. Ze hebben een echt Frans bourgondisch restaurant, waar ze niet alleen kip maar ook een lekker stuk vlees serveren. Heel gemoedelijk allemaal, klein opgezet, heel relaxt allemaal. We hebben het verblijf in deze baai, erg prettig gevonden. Natuurlijk wilde we ook wat van het eiland zien en zijn naar de chocolade fabriek gegaan waar ze fair-trade chocolade maken. Alles gaat handmatig, van af het plukken van de vruchten tot aan het eindproduct “ Chocolade” Een enthousiaste medewerker heeft ons alles laten zien en uitgelegd hoe het proces van chocolade maken in z’n werk ging. Elk plak chocolade werd met de hand ingepakt in een ruimte waar de airco hoog stond. De medewerkers hadden mutsen en sjaals om, zo koud was het er blijkbaar. Ze maken in deze fabriek pure chocolade van 100% -82%-71% en 60% met nootjes. Heerlijk, dus ook wij hebben flink wat chocolade ingeslagen. De bevolking van Grenada vind de pure chocolade niet lekker, ze houden alleen van melk chocolade. Daarna op naar de rum fabriek, de River Antoine distilleerderij, want dat is een drankje wat ze hier veel drinken. Ook hier een aardige gids die ons meenam en vertelde hoe het proces tot aan de fles rum in zijn werk ging. Natuurlijk moesten we de rum proeven. Ze hadden rum van 82% – 69% – rum punch van 60%. Als het suiker riet na een droog seizoen geoogst wordt, dan is het alcohol percentage, na het distileer proces, hoger dan in het natte seizoen. We vonden het beiden niet zo lekker dus we hebben niets gekocht. We hebben nog rum met honing van de Canarische eilanden, dat is wel lekker. De Rivers rum is alleen voor eigen land, ze exporteren het niet naar het buitenland, andere rum zoals “ Westhall” rum wordt wel geëxporteerd naar het buitenland. De export producten van Grenada zijn; chocolade, nootmuskaat, rum en bananen. Het was erg leuk om de fabrieken te bezoeken.

P1050228

cacao noten, er zitten vruchten in de noot

P1050227

Deze vruchten worden buiten in verrijdbare bakken gelegd om te drogen. Als het regent dan rijden ze de bakken onder het afdak.

 

 

 

 

 

 

 

 

P1050241

Alle flessen worden handmatig gevuld met rum

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We hebben wederom erg genoten in Grenada, een prachtig groen en bloemrijk eiland waar aardige en vrolijke mensen wonen. Het was hier heel erg fijn, elke dag mooi weer ( tussen de 28 en 30 graden) met een lekker windje, zodat het er goed vertoeven was.. We verheugen ons op de volgende bestemming , het eiland Carriacou. Dit eiland ligt ten noorden van Grenada.