De Atlantische Oceaan oversteek

Vertrek 19 december – aankomst 4 januari 2015

Tijdens onze oversteek van de Canarische eilanden naar de Kaap Verde, heeft een ons bekend Nederlands jacht averij opgelopen. Zij waren aan de oversteek van de Canarische eilanden naar de Carieb begonnen. Ze kwamen in noodweer terecht , windkracht 11 en meer en zijn vervolgens omgeslagen. Het schip werd hierbij ontmast en liep veel schade op. Achteraf waren zij op het verkeerde moment daar en gezien de wijze waarop zij zich hadden voorbereid moet je constateren, dat zij ongelooflijk veel pech hebben gehad. Dat ze het hebben overleefd is juist weer een kwestie van veel geluk. Ze hebben geen fysiek letsel opgelopen, maar hebben natuurlijk wel psychisch een flinke klap gehad. Ondanks de enorme schade, bleek de motor wonder boven wonder nog te functioneren. Na veel wikken en wegen besloten ze op eigen kracht ( op motor) naar de Kaap Verde te varen, nadat ze waren voorzien van water, diesel en eten door een zeer hulpvaardig groot motorjacht. Een begrijpelijke keuze, immers je schip verlaten is iets wat een zeiler niet zo maar doet. We hebben, samen met twee andere Nederlandse zeilboten, de bemanning in Mindelo opgevangen en hen de daarop volgende dagen weer op weg geholpen. Je kunt wel begrijpen dat ook wij erg van slag waren en dat het ook ons zeer emotioneel heeft aangegrepen. Wij moesten immers nog de grote oversteek maken en met deze gebeurtenis vers in het geheugen, was het een behoorlijk zenuwen gedoe. Je bereidt je natuurlijk goed voor, zorgt dat alles in orde is, maar het blijkt maar weer dat je het weer nooit 100 % volledig kunt inschatten.

Desondanks hebben we ons toch klaargemaakt voor de reis en zijn we de avond voor ons vertrek met alle boten bij de pizzeria gaan eten. Het was erg gezellig.

IMG_0640

Bij de pizzeria in Mindelo

Om de dagen op zee goed en vers te kunnen eten, had ik een menulijst samengesteld en de producten die er voor nodig waren, vers ingekocht. De groente op de overdekte groentemarkt gekocht zoals, kool, courgettes, uien, tomaten ( nog groen) paprika’s, preien, aardappels, appels en mandarijnen. Tevens vers vlees in de supermarkt, wat in het vriesvakje een aantal dagen goed zou blijven en brood voor de eerste dagen bij de bakker. De motor gecontroleerd, olie ververst, de Aries nagelopen en alle andere onderdelen op de boot.

Donderdag 19 december hebben we om 14.00 uur losgegooid en zijn we luid toeterend uitgezwaaid door de Nederlandse zeilers. Het was hartverwarmend. Het eerste stuk zeilde we met een rif in het grootzeil tussen de eiland Sao Vincente en Sao Anton, een windkracht 4 Bft uit Noordoostelijke richting. De wind nam rond 22.00 uur echter toe, 6 tot 7 Bft. We hebben toen een 2e rif zowel in het grootzeil als de Genua aangebracht, zodat we de nacht veilig zeilend zouden ingaan. De eerste nacht was moeizaam, we moesten nog wennen aan de deining en duidelijk inschommelen. De Aries instellen lukte ook niet gelijk. De tweede dag verliep goed, de Genua uitgeboomd en de Aries was nu goed ingesteld. De wind was inmiddels gedraaid naar oost, later naar zuid-oost 4-5 Bft. Het was een zonnige en warme dag (26 graden). Tegen de avond draaide de wind weer naar noordoost, kracht 3-4 Bft, waardoor we voor de wind konden varen met wederom een uitgeboomde Genua. De snelheid varieerde tussen 5 en 6 knopen dus we schoten goed op. De eerste twee dagen hebben we 243 mijl gevaren, we waren intussen goed ingeschommeld en hadden geen last van zeeziekte. Het wachtschema tussen 20.00 uur en 12.00 uur de volgende dag, verliep goed. De vergezichten op het water, de golven en de blauwe zee, de schitterende luchten en de schitterende sterrenhemel, waren adembenemend mooi. Het verbaasde mij, dat het kijken naar de steeds veranderende golven, mij niet verveelde maar dat het me mee nam in gedachten en mij een zekere rust gaf. Twee ochtenden achter elkaar, Coen in diepe slaap, werd ik verrast door een groep dolfijnen. Hoe mooi is dat, glijdend door het water en spelend met de golven en nieuwsgierig omhoog kijkend met een soort blik van “ wat moeten jullie!

Dag vier hadden we helaas pech, de windmeter deed het niet meer. Het windpijltje gaf de verkeerde windrichting aan en de windsnelheid bleef op 16 knopen staan. Het was even schakelen, om nu steeds omhoog naar het windvaantje in de top van de mast te kijken, vermoeiend, maar met een geïmproviseerde oranje lijntje aan de achterstag was alles weer gauw opgelost. De snelheid waarmee de windgenerator ronddraaide, was voor ons de graadmeter hoe hard de wind waaide. De windsnelheid was vanaf dat moment dus een inschatting. Eerlijk gezegd hebben we de windmeter niet echt gemist, het was weer als vanouds zeilen, vroeger had je ook geen windmeter, toch!

De hele zeiltocht was de wind Noord – Oost en vanaf dag 5 t/m dag 11, tussen de 2 en 4 Bft. We zeilden voor de wind en maakte gemiddeld zo’n 4 knopen snelheid. Coen vond het aan de lage kant, ik vond het zeer relaxed. We konden goed slapen en er was gelegenheid om te lezen, heerlijk gewoon. Vanaf dag 12 nam de windkracht toe, wind tussen de 4 en 6 Bft en nog steeds in Noord-Oostelijke richting. We voeren alleen op de Genua die uitgeboomd was en deze was makkelijk in te draaien bij toenemende wind. De eerste week waren de nachten erg donker, geen maan. De tweede week was het volle maan, het was net of er een lamp was aangezet. Het was erg helder, dus uitstekend zicht. Midden op de Atlantische Oceaan werden we geconfronteerd met “zeegras” , een algensoort, in zee. Wie denkt nou aan zeegras midden op de Oceaan, hele grasslierten en grasvelden, ongelofelijk zoveel. De graspollen gingen om het roer van de Aries vast zitten, waardoor de werking van de Aries werd gehinderd. We zijn er dagen zoet mee geweest om de graspollen van de Aries te verwijderen, vervelend. Naarmate we zuidelijker en vooral westelijker kwamen, werd het gelukkig minder. Dagelijks hadden we met de Nederlandse zeilers contact via de korte golf zender. ( SSB-zender) Om 20.00 uur UTC zaten we klaar en wisselden we onze posities uit, maar ook het weer en andere belangrijke zaken. Elke dag even contact leggen was toch wel fijn, gewoon elkaar even spreken, een vertrouwd gevoel.

Wildeman op Atlantische oceaan kerst 2014

Met Kerst midden op de Atlantische Oceaan

Het was bijzonder om met Kerst en Oud & Nieuw op zee te zijn. In de salon had ik een kerstboompje gehaakt met gehaakte sterren en ballen erin zodat ook op zee het kerstgevoel duidelijk aanwezig was. 2e kerstdag stond een lasagna schotel op het menu en deze was erg lekker. We hadden ons getrakteerd op een glaasje wijn, een echt feestmaal dus. De afspraak is dat we geen druppel alcohol drinken tijdens het zeilen, maar kerst was hierop een uitzondering gemaakt. We hadden met de medezeilers afgesproken om met Oud & Nieuw via de korte golfzender contact met elkaar te hebben en dat is ook gebeurd. Dit keer geen vuurwerk en champagne maar een glaasje fris. Volgend jaar weer als vanouds, zullen we maar zeggen. Kerst en Oud & Nieuw op zee, zullen we w.s. niet meer meemaken, maar het was wel heel bijzonder om mee te maken. Oud jaars avond was een onstuimige avond en nacht. Meerdere squalls, buien met veel wind 6-7-8 Bft met af en toe flinke windstoten. We hadden alleen de genua uitgeboomd en ook nog eens tot het minimum gereefd en de Wildeman zeilde desondanks zo prima voor de wind weg. Wel veel deining met golven van 3 tot 5 meter. We surfden op de golven, golven die ruisend en kolkend en achter het schip breken. Soms bonkte een golf tegen de romp, erop volgend een duw en vervolgens de surf. Met een behoorlijke gang surfde de Wildeman zo van een golf af. De kont van de Wildeman zwiert van links naar rechts totdat het schip in het dal belande. De Aries pakte de koers weer op. Soms breekt een golf onder het schip en waande we ons in een bruisbad. Het was oppassen geblazen want zomaar uit het niets kwam er soms een breker ( onverwachte golf) in de kuip en we hadden daarom het onderste luikje in de deur gedaan. De eerste dagen van het nieuwe jaar nam de wind weer af, tussen 2-3 Bft, wederom uit Noord-Oostelijke richting. Met deze snelheid en wind zouden we met donker aankomen. We hadden besloten dit niet te doen. Het zeil hebben we tot het minimum gereefd om zo de snelheid er uit te halen. We voeren zodoende met daglicht en met het juiste getijde de Suriname rivier op, zo rond 10.00 uur.

Voor de kust van Suriname kwamen we veel vissersboten tegen en het zeewater werd steeds bruiner van kleur. De golfstroom van de Amazone, die vanuit het zuiden komt, neemt slib mee waardoor het water zeer troebel en bruin van kleur word. Het was bijzonder om weer land in zicht te hebben, ook wel weer fijn, want 17 dagen op zee is toch wel zwaar en vermoeiend. De gedachte om weer rustig te slapen en niet alle kanten rondgeslingerd te worden was een heerlijke en aangename gedachte. Langs de kust zagen we kleine vissersbootjes en mega grote villa’s. Helaas werden we halverwege de Suriname rivier overvallen door een enorme ( tropische) regenbui waardoor het zicht flink afnam.

Om 15.30 uur legden we in Domburg vast aan een mooring en konden we de champagnefles openmaken. Blij dat we goed waren aangekomen en trots op onze prestatie. Nagenoeg geen slecht weer en geen noemenswaardiger schade in wat voor vorm dan ook. We hebben een uitzonderlijke goede reis gehad met zeer rustige weer en wind ( soms te weinig wind, vond Coen).

 

IMG_0649

Aan een mooring op de Suriname rivier

 

Dagen op zee:                   17 dagen

Afstand:                             1789 mijl

Gemiddelde afstand:       105 mijl

Motor uren:                      93,2 uur

Watermaker:                    12 uur gedraaid – 69 liter water

Oversteek Atlantische oceaan from José Essenburg on Vimeo.