Stukje zeilen deel 1

Te midden van onze reisverslagen mag een stukje over het zeil( technische) deel op onze reis niet ontbreken. Immers we hebben bewust gekozen om als het even kan ons zeilend voort te bewegen en het motoren zo veel mogelijk te beperken.

Kijken we terug hoe dit de afgelopen maanden is verlopen, moeten we constateren dat dit tot op heden nog niet echt gelukt is. Hier zijn verschillende redenen voor aan te voeren. Allereerst speelt de verlate vertrekdatum hierin een rol. Oorspronkelijk zouden we 14 juli zijn vertrokken, dit werd uiteindelijk door het kielprobleem 14 augustus. Wij hadden vanaf dat moment min of meer het idee dat we tijd moesten inhalen. Iets dat we eigenlijk helemaal niet willen, maar dat door de ingrijpende reparatie wel af en toe in onze planning is binnen geslopen. Het eerste traject van IJmuiden naar Dover kenmerkte zich nog door veel wind uit noordwestelijke en later westelijke richting. Alles te bezeilen, aanvankelijk hoog aan de wind en allengs steeds ruimer tot zelfs halve wind gedurende de laatste 20 mijl naar Dover.

De boot ligt op deze koers onder helling variërend van 10 tot ca. 20 graden. Deze helling is wel regelmatig en het schip schommelt niet, bij hoge golven gaat het schip wel meer met de boeg “klappen” en bij hoge golven klim en daal je echt op de golven. Door de harde wind, deining en het verkeer, stond de motor op dit traject wel een aantal keer stand-by.

Verder was het door de hoge deining wel nodig de giek vast te zetten met de zogenaamde bulletalie. Dit is een lijn die aan de giek bevestigd word, vervolgens naar voren word geleid en daar via een blok weer naar achter gaat en halverwege aan de andere kant van het schip wordt vastgezet op de zijkikker of nog verder op de genualier in de kuip. Deze lijn zorgt ervoor dat je niet verrast word door een zwaaiende giek wanneer je door hoge golven opzij word weggezet. Zeker ’s nachts zorgt deze lijn voor veel rust, overigens moet iedereen bij hoge golven in de kuip blijven en alleen bij hoge uitzondering naar voren gaan en dan alleen met zwemvest om en aangelijnd. Bovendien zijn acties op het voordek op zee alleen geoorloofd als er iemand anders in de kuip aanwezig is. Zwemvesten zijn eenmaal op zee, nooit onderwerp van discussie, maar altijd verplicht.

Vanaf Dover werd het zeilen helaas anders en hadden we veelal te maken met westelijke winden, kortom de wind vaak tegen en verder op stukken weinig of geen wind. Hier hebben we veel mijlen motorzeilend moeten maken en/of moeten motoren teneinde havens nog bij daglicht te “halen”.

In Falmouth hebben we een aantal dagen moeten wachten vanwege het slechte weer. Toen we eindelijk een weergat in zuidelijke richting zagen met zuidoosten- en vervolgens westenwind, zijn we direct vertrokken. Helaas pakte dit anders uit en de wind draaide veel eerder weer naar zuid- tot zuid zuidwest.

Om in het vervolg van de overtocht naar Coruna toch zoveel mogelijk te kunnen zeilen moesten we daarom een lange “slag” in westelijke richting maken, veel mijlen extra zeilen, in plaats van pal naar het zuiden te varen. Hier kwamen we voor de keus te staan om laverend, dus zigzaggend naar het zuiden te varen of zo scherp mogelijk tegen de wind in te gaan zeilen met motor bij en alleen grootzeil. De laatste optie was geheel tegen de wind in te gaan motoren.       Alleen motoren viel gelijk af, immers 500 mijl motoren is veel te ver en absoluut niet comfortabel gezien de hoge golven, nog afgezien van de brandstof die dit zou kosten, ca. 2,5 liter per uur en dus bij 500 mijl a 5 mijl gemiddeld, totaal 250 liter a 1,75 euro, toch een dure grap.                                                                                                                         Zigzaggend alles te gaan zeilen is weliswaar het echte zeilen, maar daarmee zou het hele traject bijna verdubbelen en zouden wij zeker niet meer voor 1 september in Coruna kunnen aankomen. Denkend aan ons verlate vertrek uit Nederland vormde dit ook geen reële optie. Bleef over het motorzeilen met alleen grootzeil;

Voordelen: de vaartijd blijft redelijk optimaal en bij veel wind en hoge golven heeft het schip middels de druk in het grootzeil een meer rustige stabiele vaargang door het water. Als er uitgeweken moet worden voor scheepvaart is de motor direct te gebruiken. Tenslotte levert de motor genoeg stroom voor SSB, stuurautomaat, verlichting en apparatuur.

Nadelen: brandstof, echter de motor draait op lage toeren en gebruikt daardoor minder brandstof, ca.1 liter per uur a 5 mijl gemiddeld 100 liter totaal. Verder is het motorgeluid vooral ’s nachts voor degene die slaapt storend. De passage over de Golf van Biskaje hadden we de wind vaak nagenoeg tegen en bovendien regelmatig te maken met grote beroepsvaart waarvoor we moesten uitwijken.

Op de passage van Portugal naar Madeira hadden we weliswaar de wind juist mee, maar hier viel de wind regelmatig bijna weg. Wind mee betekent hier, voor de wind of ruime wind, waarbij de wind min of meer van achteren komt. Op deze koersen ligt de boot nagenoeg horizontaal en is gevoelig voor golven van opzij, waardoor je begint te schommelen. Voor de wind, met golven van achteren, begint het schip te surfen en krijgt daardoor nog meer snelheid. Je krijgt hierbij het gevoel dat je niet alleen door de wind vooruit wordt geblazen, maar ook dat je af en toe door een golf wordt opgetild en nog eens extra vooruit wordt gegooid, een spectaculair gevoel.  Op deze laatste koersen gebruiken we ook als de wind minder word, de genaken. Dit grote voorzeil van 100 m2 is gemaakt van dunne kunststof en staat als een grote ballonfok voor of opzij van het schip en zorgt juist bij minder wind voor nog een redelijke snelheid.

Voor al onze langere trajecten, zeker met een regelmatige windrichting, hebben wij een zogenaamde windvaan, merk Aries, op de Wildeman al snel omgedoopt als onze Tante Truus. Deze windvaan is in feite een mechanische stuurautomaat die zonder energie, maar juist door en met de wind via een lijnenstelsel het schip bestuurt. Het bestaat uit een houten windblad dat via een rader systeem is verbonden met een apart roerblad dat vervolgens met lijnen elke beweging doorgeeft aan het stuurwiel. Een windvaan kost geen energie, is geluidloos en is bovendien eenvoudig te onderhouden. Af en toe wat smeren en op tijd lijnen vervangen.

(Coen)

Tenerife en La Gomera

5 t/m 24 november 2014

Er werd ons al gemaild, waar het reisverslag van de afgelopen periode bleef.
We zijn veel op pad geweest en we hebben te weinig tijd genomen om verslaglegging te doen. Ja, we moeten er dus nu aan geloven, hier volgt ons reisverslag.

Woensdag 5 november zijn we na een heftige zeiltocht om 16.30 uur aangekomen in de Marina in San Miguel op Tenerife, hier werden we onthaald door een vriendelijke medewerker van de haven (marineros) en hij begeleidde ons naar onze plek (berth) aan de steiger (pantalan).

P1040652

Zicht vanaf de boot, ingang van de Marina in San Miguel

De Marina is onderdeel van een enorm groot golf resort, een compleet dorp aan de zuid-kust van Tenerife. Het eigenlijke dorp lag ongeveer 5 kilometer van de haven en geen goede bus verbinding. Onze Zwitserse vrienden hadden een auto gehuurd en hebben ons meegenomen naar de Lidl, zodat we weer genoeg eten konden inslaan.

IMG_0609

Een volle kar boodschappen

Aangezien we een uitklaringsbewijs nodig hebben, zijn we naar Santa Cruz de la Tenerife gegaan om deze op te halen. De havenmeester vertelde ons, dat dit ook op het vliegveld gehaald kon worden, wij dus naar het vliegveld. Geen succes, want op de stempel die we moesten halen zou dan een vliegtuig staan en dat moest een boot zijn, dus meteen door naar Santa Cruz de la Tenerife waar we ons moesten melden bij de Policia Maritima ( maritieme politie).
Na een bustocht van 65 kilometer langs de oostkust van Tenerife, aangekomen in Santa Cruz. Je krijgt zo wel een goed beeld van het eiland. Wij vonden het landschap van de oostkust niet mooi. Veel hotels en resorts, het nieuwe vliegveld ( is naar de oostkant verplaatst na de vliegtuigramp omdat op de oude luchthaven vaak mist was) en industrie gebieden.
Wij hebben treinstations in Nederland , hier hebben ze grote busstations, ook in Santa Cruz de la Tenerife. Daar aangekomen, zoeken waar de het kantoor van de maritieme politie was. Na vele omzwervingen uiteindelijk het kantoor van de maritieme politie gevonden.
Daar vroegen wij naar het uitklaringsbewijs, dat was toch niet zo makkelijk. We konden het alleen maar krijgen op de dag dat we naar de Kaap Verden zouden vertrekken. Aangezien we nooit in Santa Cruz zouden zijn, was dit dus een probleem. Na wat heen en weer gepraat met een wat oudere politieagent, toch een stempel gekregen met een bootje en met de datum van maandag 10 november.
Een uitklaringsbewijs heb je nodig als je uit Europa gaat, omdat men in de Kaap Verdische eilanden wil weten waar je vandaan komt. Met een boot kun je n.l. overal vandaan komen. We gaan eind november naar de Kaap Verdische eilanden dus hebben een gat van een aantal weken. We laten in voorkomende gevallen wel de rekening van onze laatste haven ook zien.
Nadat we hier klaar mee waren, zij we lekker wezen lunchen, echte Spaanse tapas, heerlijk. Daarna de oude stad gaan bekijken, bijzonder mooi, vooral de houten balkons met houtsnijwerk zo ook de deuren. Verder hebben we niet veel ondernomen op Tenerife, lastig met openbaar vervoer en een auto huren werd te duur. Wat klusjes gedaan op de boot en genoten van het mooie weer.

Dinsdag 11 november zijn we naar La Gomera vertrokken. De tocht was niet ver, 28 mijl en we kwamen hierdoor al vroeg in de middag aan.
De haven ligt midden in het dorp San Sebastian de La Gomera, aan de zuidoostkust van het eiland La Gomera, op loopafstand van de winkels, dus geen gezeur met openbaar vervoer of auto. Heerlijk s ‘ochtends een vers broodje halen bij de warme bakker.

P1040659

San Sebastiaan op La Gomera

Aangezien we een week zouden blijven en we graag wilden gaan wandelen op dit eiland, toch maar een auto gehuurd.
La Gomera is bijna 400 km2 groot en bestaat vooral uit berglandschap.
Er is hier geen massatoerisme en overvolle stranden, maar overweldigende natuur en prachtige vergezichten.
De hoogvlakten en dalen (de barranco’s) zijn dichtbebost. Ze vormen het beschermde Nationaal park Garajonay, dat als wereldnatuurerfgoed erkend word door de UNESCO. Het is 40 km² groot en in het park groeien zo’n 450 plant- en boomsoorten. Bijzonder aan het park is de mist, die vrijwel constant aanwezig is. Centraal in het park ligt een oeroud laurierbos. Het middengebergte vangt het vocht van de wolken van de passaatwind en schept een jungleklimaat, rijk aan begroeiing hoog in de koelere lucht, in contrast met de warmere zon geblakerde kliffen rond het zeeniveau. Tussen deze uitersten bevindt zich een boeiende variatie aan begroeiing, en de Gomeranen hebben eeuwenlang de lagere niveaus op de hellingen in cultuur gebracht en het water gekanaliseerd voor bevloeiing van het land. Voor de watervoorziening van de als terrassen op de berghellingen aangelegde velden wordt regen- en condensatiewater in reservoirs opgevangen en onder de bewoners verdeeld. Naast bananen en aardappelen worden ook tomaten en druiven verbouwd.
We hebben twee mooie wandelingen gemaakt, waarvan we de eerste een beetje hadden onderschat.

P1040677

Overal zie je vijg cactussen

 

P1040672

Palmbomen vooral tussen berghellingen op vochtige plaatsen

 

 

 

 

 

 

 

Het eerste gedeelte was 700 meter dalen en daarna weer 700 meter stijgen. Dat laatste hebben we niet gedaan en daarom een taxi besteld in het plaatsje Imada die ons naar de geparkeerde auto heeft gebracht. Onze knieën hadden veel te lijden gehad van de afdaling over paadjes met grote stenen, niet vlak dus. De natuur was prachtig, vele plantensoorten die we thuis in een bloempot hebben staan en enorm veel cactusvijgen en palmbomen, geweldig mooi.

P1040674

bloeiende vetplant

Het taxiritje heeft ons 25 euro gekost en de chauffeur maar kletsen met Coen vooral over voetbal, in het Spaans!

De tweede wandeling was een stuk vlakker met prachtige mooie vergezichten.
Om toch een indruk te krijgen van het eiland en onze knieën even rust te geven, zijn we een rondrit wezen maken met de auto over het eiland. De noordkant van het eiland is duidelijk meer begroeid met bomen en veel groener dan de zuidkant en veel vochtiger, mist en regen.
In 2012 is er een grote bosbrand geweest die een flink stuk van het Parque Nacional de Garajonay heeft verwoest. Tussen de verbranden / verkoolde bomen zie je gelukkig wel weer nieuwe jonge begroeiing opkomen.

P1040709

Verbrand bos, jong groen komt weer omhoog

We zijn een aantal malen naar Playa de Medio gegaan, een prachtige kleine stille baai, maar als adam en eva konden zonnen en zwemmen. Het was een kiezelstrand, dus de waterschoenen aan, want ondanks de ronde kiezels is het toch pijnlijk aan je voeten. Een idyllisch mooi rustig strand waar we genoten hebben van de rust en de bruisende zee op de achtergrond.

P1040664

Playa Medio

La Gomera was voor ons een prachtig eiland, groen, mooie natuur, klein schalig en vooral een rustig eiland zonder massatoerisme, waar we vast en zeker nog eens naar terug zullen gaan. Een aanrader voor wandelliefhebbers. O ja, voor de liefhebbers, Playa de Santiago kent een prachtige golfbaan gelegen op een heuvel met prachtige uitzichten en rondom leuke appartementen en een hotel, kleinschalig allemaal, niet al te groot opgezet.
In de Marina van La Gomera hebben we een aantal Nederlandse boten ontmoet. We waren bij de Tofino ( zeilboot) op de koffie uitgenodigd. Ze vierde dat ze een half jaar onderweg waren. De andere Nederlanders waren ook aanwezig waardoor het een gezellige Nederlands onderonsje was. De hele groep zou vrijdag gaan BBQ-en op het strand, althans bij mooi weer en als wij nog aanwezig zouden zijn, zouden we natuurlijk ook deel nemen aan de BBQ. Gezien de weersverandering ( regen en veel wind) zijn we niet naar La Palma afgevaren op woensdag 19 november. Het weer bleef slecht dus vrijdag geen BBQ maar met z’n allen naar de Italiaan, wij ook en het was heel erg gezellig.

IMG_0559

Met de Nederlandse vertrekkers bij de Italiaan

Maandag zijn we met onze Zwitserse vrienden gaan wandelen. Een tocht van 10 km met een stijging van 1000 meter. Een prachtige wandeling rivier op waars met heel veel verschillende plantensoorten. Op de bomen zit mos wat er voor zorgt dat het vocht wordt vastgehouden, erg bijzonder om te zien. De dagen voor onze wandeling had het flink geregend waardoor het bos erg fris en groen was en overal waterbeekjes en watervalletjes. De wandeltocht was zwaar, onze benen waren erg zwaar geworden maar een zeer voldaan gevoel toen we de top hadden bereikt. We waren op tijd voor de bus en de rit naar het dal was erg mooi.

P1040716

Kijkend naar het dal waar we vandaan zijn gekomen

P1040718

Ursula op de voorgrond in het zeer groene bos

 

 

 

 

 

 

 

 

P1040720

Het mos op de bomen 

 

P1040722

Op de foto met Ursula en Matthias, onze Zwitserse vrienden

Dinsdag 25 november zijn we vertrokken naar het eiland La Palma, naar de Marina in Santa Cruz.

Het verblijf op Fuerteventura en Gran Canaria

28 oktober t/m 4 november 2014

Het verlaten van de haven in Arrecife was achteraf een makkie. Toen we een aantal dagen geleden aankwamen in Arrecife, lag er midden in de vaargeul een baggerschip met zijn lijnen uitgezet naar zowel bakboord als stuurboord. Het passeren was een hele toer, aangezien men de lijnen moest laten vieren en wij niet met de schroef erin zouden varen. Spannend maar het ging goed.

P1040570

Het baggerschip midden in de vaargeul

We zijn 28 oktober om 7.30 uur vertrokken, de werklui waren zo vroeg nog niet op het baggerschip aan het werk. Het was een mooie zeiltocht naar Gran Tarajal op Fuerteventura, half tot ruime / voor de wind met de bulle talie en een uitgeboomde fok.

Voor de niet zeilers: een bulle talie is een lijn die je vast maakt aan de giek en vast zet op de midden kikker van de boot zodat de giek niet kan klappen/overkomen, een klap gijp ook wel genoemd. Het was een rustige tocht, dus de hengel klaargemaakt en de lijn met onze mooie kunstaas uitgegooid. Nu maar afwachten of de vissen zouden toehappen. Na een tijdje ging de molen te keer, de vislijn wikkelde razend snel af en wij heel blij, een grote vis ? echter: de lijn bleek door de stroming achter de boot in de windgenerator terecht te zijn gekomen en was meerdere malen om de as van de windgenerator gewikkeld. We zijn wel 1 uur aan het prutsen geweest, op volle zee om de lijn weer afgewikkeld te krijgen. Het is ons later in de haven helemaal gelukt de lijn eruit te krijgen en gelukkig bleek er geen schade aan de windgenerator te zijn, deze werkt weer prima. We hebben de houder van de hengel naar buiten gemonteerd, zodat de hengel niet omhoog staat maar horizontaal met het schip.

P1040593

De hengel horizontaal uitgezet

We kwamen door de vertraging met de vislijn om 18.00 uur aan in de haven van Gran Tarajal en werden geholpen bij het aanleggen door onze Zwitserse vrienden, Ursula en Matthias.

De haven van Gran Tarajal ligt aan de zuidoostkant van het eiland en er waren nog genoeg vrije ligplaatsen. Alle faciliteiten zoals water, stroom en douches waren aanwezig, behalve wasmachines. Het liggeld was voor ons € 10,50 per nacht, erg goedkoop in vergelijking met de andere havens die we bezocht hebben.

Vanuit Gran Tarajal zijn we op mijn verjaardag met de bus naar het zuidelijkste puntje van Fuerteventura gegaan, naar het strand van Morro Jable. Deze stranden zijn n.l. bekend vanwege hun witte fijne zand en het mooie azuur blauwe zeewater en ze zijn heel breed en veilig om te zwemmen. De meeste stranden op Fuerteventura zijn n.l. bruin/zwart en vaak met heel veel aanwezige stenen. Het was heerlijk een paar uurtjes aan het strand te vertoeven en hebben genoten van het zwemmen in een zee van ± 23 graden.

P1040595

Het witte strand van Morro Jable

 

Het reizen met de bus is uitstekend geregeld en je krijgt op deze manier een goede indruk van het landschap.

Vrijdag 31 oktober zijn we om 11.30 uur vertrokken naar Gran Canaria een tocht van ± 90 mijl. Het was een zonnige dag, ± 28 graden en licht bewolkt. De wind uit Oost-Noordoostelijke richting kracht 1-2-3 Bf, dus weinig wind, dus de Gennaker gehesen en de vislijn uitgegooid. Na de avondmaaltijd, rond 18.00 uur nam de wind toe Noord-Noordoost kracht 4-5 Bf en later 6 Bf. De steile golven kwamen van opzij en waren niet prettig. Het wachtschema werd weer toegepast dus José ging om 20.00 uur slapen. Tijdens het oversteken van de shipping lane moest Coen 2 x uitwijken voor vrachtschepen. De wind bleef krachtig dus het gemiddelde van 5 knopen werd ruim gehaald, met als gevolg dat we veel te vroeg, nog in het donker aankwamen in het zuiden van Gran Canaria. We zijn toen gaan bij liggen en blijven wachten tot het licht werd. In het donker een onbekende haven binnen lopen, moet je als het even kan vermijden. De dag begon onbewolkt, strak blauwe lucht en zo’n 24 graden maar geen wind. Op de motor zijn we naar Puerto Mogan gevaren, echter geen plek, de haven was bom vol. We hoorden van een Nederlands stel dat ze al in augustus van dit jaar geboekt hadden voor november. We zijn uitgeweken naar Puerto Rico, daar was nog een plekje vrij en hebben om 10.00 uur aangelegd na een mooie zeil tocht van 81,6 mijl.

P1040645

We lagen achterin de haven in Puerto Rico, naast een hoge muur. Niet echt een mooi plekje.

Zaterdag hebben we rustig aangedaan, het was een zeer warme dag, 30 graden en weinig tot geen wind.

Puerto Rico is een zeer toeristisch badplaats met enorm veel hotels en appartementen tegen de heuvels aangebouwd. Je moet er van houden, wij vonden het vreselijk om te zien. Puerto Rico ligt rondom een baai, met in het midden een zandstrand met honderden ligstoelen. Dagelijks verblijven de toeristen als mieren op een hoop op het strand in hun ligstoel. Veelal Engelse en Duitse toeristen, die ook met ontbloot bovenlijf zich in het dorp begeven, zowel jong als oud.

We wilde nog Imray kaarten kopen van het Caribisch gebied en een kaartje voor de plotter en zijn daarom maandag met de bus naar Las Palmas gegaan. Een busrit van 1 uur langs de oostkust van het eiland. Wij vonden het geen mooie kant van het eiland, langs de kust vele hotels en appartementen die tegen de bergen zijn gebouwd en heel veel toeristen in de dorpjes die we doorkwamen. In Las Palmas hebben we de winkel bij de haven gevonden en onze kaarten e.d. kunnen kopen. Ook deze haven lag bomvol, met zeilboten die met de ARC Group ( Atlantic Rally Crossing ) de Atlantisch Oceaan oversteken in November.

P1040598

Een bom volle Marina in Las Palmas

Honderden zeilboten van allerlei nationaliteiten zeilen de Atlantisch Oceaan over en hebben onderweg onderling contact.

We wilden graag het binnenland van Gran Canaria zien en zijn de volgende dag met de bus naar Mogan gegaan en hebben een flink stuk gewandeld in de bergen. Een prachtige tocht met een totaal ander landschap dan langs de kust. Geen massa toerisme en lieflijke kleine dorpjes met veel groen zoals palmbomen, cactussen en fruitbomen.

P1040625

Een zware klim naar de top maar een mooi uitzicht

Onderweg nog bij Eduardo een potje zelfgemaakte honing gekocht. Het was een mooie wandeling en op de terugweg werden we meegenomen door een …..schoolbus. Erg aardig en met handen en voeten een gesprek met hem gevoerd. Met het woordenboek erbij begrepen we elkaar toch nog redelijk.

P1040638

De trotse Eduardo

Fuerteventura en Gran Canaria zijn eilanden waar veel toeristen ( vooral pensionados) vanuit Europa op vakantie gaan. Vooral op Gran Canaria, zeer veel toeristen en de zuidkust van dit eiland is volgebouwd met hotels en appartementen. Het mooie berglandschap is hier verdwenen, vreselijk jammer. De werkloosheid onder jongeren is hier 70 % !. De meeste trekken dan ook weg en proberen elders hun geluk (en werk) te zoeken, zelfs in Nederland. Anderen, zelfs met een academische titel nemen met heel weinig, al genoegen

P1040644

De heuvels vol gebouwd met hotels en appartementen!!