De 2e week in Spanje en Portugal

8 t/m 14 september 2014

 

Omdat we ook wat van het achterland wilden zien, zijn we maandag met de bus naar Santiago de Compostella gegaan. Het was ruim een uur met de bus langs de Ria kust, een mooi uitzicht en het was ook leuk wat van de kleine dorpjes te zien.

P1040279

Basilico de Santiago ( helaas in de stijgers)

P1040280

Een mooi doorkijkje

Santiago is een oude stad met heel veel kerken en oude gebouwen. Het is een van de belangrijkste christelijke bedevaartsoorden. Pelgrims komen uit heel Europa ,eindigen hier hun voettocht. Deze voettocht noemt men de Caminio de Santiago (de weg naar Santiago). De pelgrims zijn herkenbaar aan de Sint Jakobsschelp, teken van de heilige Jakob. De dag was indrukwekkend.

Tijd om weer verder te gaan, dus dinsdag zijn we uit Santa Uxia de Ribeira met stralend weer vertrokken, maar weer geen wind, althans de weinige wind kwam uit het zuiden, onze koers die wij moesten varen. Toen we de Ria uit waren, dus op zee, werden we overvallen door zeer dichte zee mist. Coen zat achter de navigatieapparatuur en Harro en ik keken uit, voor zover je over uitkijken kunt spreken. De zee voor de kust van zowel Spanje als Portugal ligt vol met visstaken en ballen met viskorven. We waren erg blij met onze radar aan boord.

Onze bestemming was Cangas in de Ria de Vigo. In de Ria klaarde de mist op en was het genieten van de zon ( 28-30 graden) en de schitterende mooie Ria met zijn prachtige uitzicht op heuvels en kleine dorpjes.

In Cangas een plekje in de haven opgezocht, maar al snel merkte we dat we flink lagen te rollen met de Wildeman omdat de ferries, die om het hoek lagen, af en aan voeren. De ferries meren veroorzaken enorme golfslag. Na onze boot verlegd te hebben, konden we die middag onze gasflessen laten vullen. Hoe toepasselijk, gasflessen vullen in Cangas.

Aangezien Harro de 13e naar Nederland zou vliegen, wilden we proberen zo dicht mogelijk bij Porto te komen. Woensdag vertrokken naar la Guardia ( Portugal) maar dit bleek geen geschikte haven te zijn, waar we konden ankeren. Het was een kleine getijde haven met een open verbinding naar zee. De volgende optie was een haven in Viana de Castello, ook niet zo geschikt vanwege geluidsoverlast van de spoorbrug waar we onder zouden liggen en de visserij, dus besloten we door te varen naar Povoa de Varzim.

We moesten bij donker deze haven aanlopen, maar volgens de Reeds ( pilot)vormde dit geen probleem. De aanloop ging goed, de zeer duidelijke rode verlichting bij de haveningang was al van verre op zee te zien. De kustlijn was flink verlicht, waardoor bij binnenkomst in de haven het zicht slecht was. De groene boeien die bij binnenkomst voor ons slecht zichtbaar waren, stonden niet in de Reeds en ook niet in de plotter ( navigatie) We zijn tussen twee groene boeien doorgevaren en in een ondieper deel terecht gekomen waardoor we aan de grond liepen ( het was 22.30 uur en om 23.30 uur zou het laag water zijn) We hebben uiteindelijk een groene bolboei gemist, deze rechts gerond i.p.v. links. (Op de foto kun je de situatie zien)

P1040324

De lijn geeft aan hoe we gevaren zijn. De rode puntjes zijn rotsen en binnen de stippellijn is het ondiep. Er zijn geen boeien op de plotter te zien. De gele haakjes zijn de boxen met een kopse kant waar we aan wilde leggen.

P1040327

Iets dichterbij zodat je kan zien waar de Wildeman aan het vastlopen is.

José is met een lijn in de bijboot naar de kant gegaan en heeft een poging ondernomen hulp in te schakelen. De mensen in de haven waren naar het eind van de steiger ( bovenste op de foto) gekomen en hebben met elkaar geprobeerd de Wildeman los te trekken. Tijdens deze poging knapte een landvast en de personen die aan de landvast trokken, vielen achterover tegen een boot. Vervolgens via een andere lijn met de lier van een Zwitserse boot, geprobeerd de boot los trekken. Ook toen brak de landvast. Het was achteraf ook geen optie,  aangezien de boot steeds meer op z’n kant kwam te liggen. Een Fransman kwam met zijn dinghy ons ook te hulp en wilde de boot lostrekken. Na aankomst sloeg zijn motor af en vervolgens wilde zijn motor niet meer starten.  Goed bedoeld, maar lostrekken met een dinghy is haast onmogelijk, naderhand wel prettig met hem geëvalueerd.

De boot ging steeds meer op z’n kant liggen en we wisten niet hoe laag het water nog zou worden We lagen 30-35 graden schuin. Inmiddels was de politie ook gearriveerd en meldde ons, dat het om 23.30 uur laag water zou zijn. We hadden op dat moment gelukkig nog 1.50 meter water onder de boot. De boot lag op een oor en het was eigenlijk maar geduldig wachten op hoog water.

Ondertussen waren de meeste mensen weer weg en José is met een Portugees stel meegegaan en hartelijk opgevangen. Coen en Harro hadden het anker laten vallen en hebben onder het genot van een biertje rustig afgewacht. Rond 01.00 uur ging het water stijgen en kreeg de boot weer water onder de kiel. Rond 01.30 uur was de kiel weer vrij en konden ze naar de kant varen, waar de boot langswal gelegd kon worden. We hadden nu w el een borrel verdiend en konden rond 02.00 uur gaan slapen.

In Portugal mag je na dergelijke incidenten de haven niet zomaar verlaten. De havenautoriteiten ( Policia Maritima) nemen voor jou dit besluit en iedereen wordt verplicht de boot eerst op de kant door hen te laten inspecteren. Donderdagmiddag is de boot op de kant gezet en heeft een politie ambtenaar de eventuele schade kunnen opnemen.

P1040292

De Maritieme politie kijkt toe hoe de boot uit het water wordt getild.

De onderkant van de kiel was iets geschaafd en een hele kleine beschadiging aan de onderkant van het roer.

P1040294

Geschaafde onderkant kiel

P1040295

kleine beschadiging aan het roerblad

De politie ambtenaar gaf uiteindelijk groen ligt en Coen is vrijdagochtend het “clearance” document gaan ophalen. Hiermee mochten we de haven weer verlaten.

Om alles een beetje achter ons te laten, zijn we vrijdag naar Porto gegaan. De verbinding met de metro was perfect, geen klagen. Geopend sinds 1 januari 2014.

P1040303

Met de metro naar Porto

Porto is een indrukwekkende mooie stad, De Maria Pia-brug, veel oude historische gebouwen, de rivier de Douro en natuurlijk bekend om zijn “ Port”. Met de vele indrukken en het prettige gevoel van de stad, gingen we voldaan huiswaarts.

P1040309

beeld van Porto

 

P1040316

De rivier de ” Douro”

 

 

 

 

 

 

 

Aangekomen in de haven hadden we te maken met een enorme swell ( zwaartekracht golven, deining) vanaf  de oceaan. Deze swell is heel duidelijk merkbaar in de haven. De Wildeman lag heen en weer  te slingeren en was met de boeg tegen de steiger aan het schuren. Buurman Martin had de boot goed vastgelegd, zodat de boeg los van de steiger was gekomen. De nacht van vrijdag op zaterdag hebben we weinig geslapen door het geschommel en de landvasten die continu aan de boot aan het trekken waren.

Zaterdagochtend was het om 06.00 uur opstaan, omdat we Harro vergezeld hebben naar het vliegveld in Porto. Aan de 4 weken aanwezigheid, gezelschap en gezelligheid kwam een eind. De reis zal nu weer door ons tweeën worden voortgezet.

De komende dagen gaan we bijkomen van 4 weken continu varen , boeg schade bijwerken, wederom wassen, boot opruimen en wat al niet meer aan klusjes en genieten van de zon, want daar worden we dagelijks mee verwend.

 

 

 

De 1e week in de Spaanse Ria’s

1 t/m 7 september 2014

Zondag 31 augustus zijn we dus aangekomen in A Coruña, moe, maar wel heel erg voldaan dat het ons gelukt was om voor 1 september de Golf van Biskaye te zijn overgestoken.

Maandag (1 september) werden we blij verrast met een prachtige strakke onbewolkte blauwe hemel en 25 graden, heerlijk om de dag mee te beginnen.

IMG_0546

Marina A Coruna

Harro had al een paar dagen last van branderige ogen en besloot een dokter op te zoeken. Samen met Coen zijn ze naar het ziekenhuis gegaan voor een consult bij de oogarts en kwamen met een oogzalf terug i.v.m. een ontstoken oog.

De dag werd verder ingevuld met wasjes draaien, aangezien we in de Marina van Coruña goede wasmachines waren. Erg prijzig trouwens, 4 euro per wasbeurt.

IMG_0547

wassen en met het mooie weer heerlijk drogen

De was kon gelukkig in de wind en zon drogen, zo bespaarden we weer een aantal euro’s.

Coen is de verdere dag bezig geweest info in te winnen bij Autoridad Portuaria Politica ( haven autoriteit) m.b.t. de kosten ( 1102 euro) van de reddingsactie op zee. We hadden even het gevoel dat het niet klopte, aangezien het bedrag erg hoog was, maar alles bleek te kloppen. Contact opgenomen met de verzekering en de benodigde papieren naar ze opgestuurd. Nu maar afwachten wat er vergoed gaat worden.

Dinsdag rustig aan gedaan, uitgerust en boodschappen gedaan, zodat we voor de komende dagen in de Ria’s voldoende proviand bij ons hebben als we hier gaan ankeren.

Woensdag vertrokken, na eerst getankt te hebben richting  “ Ria de Camarinas” Het was de hele dag bewolkt en géén wind, dus weer motoren.

In het plaatsje Puerto de Camarinas hebben we in een klein, erg leuk haventje geankerd.

P1040246

Typisch Spaans vissers bootje, hoe kan dit goed gaan!!!

Rond 18.30 uur vertrokken er een invasie aan kleine vissersbootjes naar open zee. De bootjes waren zo klein dat er maar een, hooguit twee personen in de stuurhut konden staan. De rest van de boot was volgeladen met viskorven die aan één lijn vast zaten en aan de uiteinden van deze lijn was een bal bevestigd (blaas). Overal in zee liggen deze blazen met viskorven, dus voor ons oppassen geblazen.

Donderdag (weer bewolkt en geen wind en weer motoren) zijn we vertrokken naar “ Ria de Muros e Noia”. We hebben geankerd in de baai Enseada de San Francisco, uitkijkend op het strand van Punta Seiside. Rond 19.00 uur werd het weer druk op het water met kleine vissersbootjes, roeibootjes en op zeer primitieve manier werd er gevist. ( draad aan een klosje). Het was een hele mooie, een lange romantische warme avond.

P1040251

In de baai van Ria der Murus e Noia

Vrijdagochtend werden we verrast met een strak blauwe hemel, echter geen wind, dus weer motoren richting “ Ria de Arosa”.

Vanwege internet, hebben we koers gezet naar Santa Uxia de Ribeira .Het afmeren was bijzonder, met de kont naar de kant en aan een lijn die onderwater lag, werden we door een zenuwachtige havenmeester ( in het Spaans want Engels spreken ze niet) gesommeerd aan de stuurboordzijde van de boeg  vast te leggen. Wel even wennen om op deze manier een lijn vast te leggen.

Harro wilde het anker uitgooien, maar dat mocht niet. Aan de voorkant lagen we te gieten,  omdat we maar aan een kant vast konden leggen, dus aan de voorkant een lijntje naar de buurman overgebracht. Verder die dag boodschappen gedaan, internetten en de stad verkennen en genieten van de omgeving.

Zaterdagochtend zou bekend worden als de grote overstroming in de douche. Harro en Coen waren aan het douchen toen ze opeens in de stront stonden. Het afvoer systeem bleek compleet verstopt en uit alle gaten en kieren kwam de stront en vieze rotzooi naar boven en in zeer korte tijd stond de begane grond van het hele sanitairgebouw inclusief  het havenkantoor geheel onder deze smeerboel.

Een enorme vieze stinkende prut, dat kun je je wel voorstellen. De mannen zijn zich toen in de douche van de sociëteit gaan douchen. Als compensatie hoefden we vervolgens totaal geen havengeld meer te betalen, ook omdat we geen wifi hadden.

IMG_0549

Marina Santa Uxia de Ribeira in de Ria de Arosa

Zondag een regenachtige dag, tijd om de site bij te werken en onze verdere reis voor te bereiden.

Nog een week voor Harro, hij stapt in Porto af omdat hij zaterdag 13 september terugvliegt naar Nederland.

 

 

 

 

 

 

De zeiltocht van Falmouth naar A Coruna

Het heeft even geduurd om het verslag van de overtocht op de site te zetten. Lang niet overal hebben we snel genoeg internet  om de verslagen te verwerken. Je geduld wordt daardoor soms aardig op de proef gesteld en merk je in hoeverre we in Nederland op dit punt verwend zijn geraakt..

Het verslag: 27 t/m 31 augustus 2014

Tijdens het (motor) zeilen langs de Engelse kust richting Falmouth ging het alarm van de dynamo te pas en te onpas af. Het zorgde voor veel irritatie. De spanning die normaal gesproken van de dynamo naar de accu vloeit, werkte niet goed en daarom ging steeds het alarm af. Als de motor op volle toeren draaide, hield het alarm gelukkig op, maar het zat ons niet lekker. Dinsdagochtend hebben we contact opgenomen met Bert Kleijer ( onze motor man). Na overleg besloten we om de originele Volvoo dynamo er weer op te zetten. We hadden n.l. een nieuwe dynamo geplaatst en de oude als reserve meegenomen.

Deze dinsdag werd verder ingevuld met boodschappen doen, water en diesel tanken, eten klaar maken voor de overtocht en wat nog niet meer.

Woensdagmorgen 27 augustus om 9.00 uur gooiden we de trossen los voor de overtocht naar Spanje. Het was grijs en druilerig weer, de wind zuid-oost 4-5 bft. Tot aan de kaap met daarvoor de kardinaal Menacles hebben we zeilend met motor gevaren en vanaf 11.00 uur hebben we de motor uitgezet en de windvaan aangezet. Nadat we kaap hadden gerond, konden we stuurboord uit. Echter stuurboord uit betekende niet zuidwaarts, maar gezien de wind eerst nog een flink eind naar het westen de oceaan op. De wind nam s’ middags flink toe tot 6-7 bft, flinke golven en dus reven. Het was heftig en José besloot benedendeks te gaan.

Gelukkig nam de wind s ‘nachts wel weer wat af en werd west tot zuid-west 4-5 bft.

Omdat de wind echter weer meer naar zuid-west draaide duurde het (te) lang om op de koers naar het zuiden te kunnen verleggen.

De wind bleef uit de verkeerde hoek waaien, ook donderdag, de tweede dag.

We moesten rekening houden met schepen in de shipping lane( langs de kust van Bretagne) en herhaaldelijk uitwijken.

Het wacht lopen en slapen ging de tweede nacht beter als de eerste nacht, we moesten er duidelijk inkomen.

De sterrenhemel was adembenemend.

De derde dag ( vrijdag) was grijs, druilerig en zwaar bewolkt. De grote scheepvaart eiste voortdurend onze aandacht, we hebben een aantal keren contact met schepen gehad om onze intenties te kunnen afstemmen.

Wederom een schitterende sterrenhemel, een hemel om alle sterkennis weer eens op te frissen.

Dag 4 ( zaterdag) genoten we van de prachtige zonsopkomst, helder maar nagenoeg geen wind, noord-west 1 tot 2 bft. Het was prachtig weer, maar wel motoren en dus maar flink mijlen maken.

Zaterdag avond draaide de wind naar het oosten en nam toe tot 4-5 bft. We zeilden als de brandweer ( 7 – 8 knopen), de zeilen en de fok moesten wel gereefd worden en alles hing gepaard met toenemende golfhoogte en  halve wind – rollen dus. De golven waren 2 – 3 meter hoog en aanvankelijk stijl. Naarmate de oceaan dieper werd, een diepte van 4800 meter (!) vormde geen uitzondering, veranderde het golfpatroon. Nu werden de golflengte veel geleidelijker en langer. Er ontstonden hele hoge, grote waterplateaus en daarna weer hele grote lage watervlaktes. Ondanks de flinke wind bleef het zonnig en mooi weer.

In de loop van zondag nam de wind nog meer toe, 6-7 bft oost, met dus nog hogere golven en nog meer rollen.

8 mijl voor A Coruña sloeg het noodlot toe en raakte het roer van de Wildeman een vis lijn. Deze lijn was horizontaal tussen twee visstaken  gespannen met hangende vislijnen met grote haken naar de zee bodem. De lijn raakte vast in het roer tussen blad en de roerkoning, waardoor we niet meer konden sturen. De motor wilden we niet starten om te voorkomen dat deze lijn ook nog in de schroef zou komen. Coen wilde aanvankelijk direct het water in om deze lijn los te maken. De situatie was echter veel te gevaarlijk om de klus top deze manier te klaren, bft 6-7 met hoge golven. We hebben de kustwacht opgeroepen, die vervolgens een reddingsboot hebben gestuurd. De reddingsboot heeft ons daarna naar de Marina in A Coruña gesleept.

Om 17.30 uur kwamen we in de haven aan en nadat we aangelegd hadden, presenteerde kapitein Pablo van de reddingsboot een gepeperde rekening die contant betaald moest worden.

De lijn wilde ze ook wel losmaken ( tegen betaling natuurlijk) maar dat heeft Coen zelf gedaan. Gelukkig viel het achteraf mee en was de klus snel geklaard. Rond 19.00 uur lagen we in de box en waren toe aan een flinke borrel na deze enerverende overtocht.

De zeiltocht telde in totaal 507 mijl en duurde 104 uur, waarvan ca. 50 uur motorzeilend.